่างมีชีวิตชีวาเสียจริงๆ!”ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น อุณหภูมิภายในห้องก็ลดตํ่าลงมาอย่างรวดเร็ว ความเยียบเย็นหนาวเหน็บบาดกระดูกคล้ายกำลังดำดิ่งลึกลงไปในใจของทุกคน“ถวายบังคม ท่านอ๋องเย่!”ทุกคนคุกเข่าลงทันทีราวกับสายฟ้าแลบในใจของแต่ละคนรู้สึกหวาดกลัว ใบหน้าที่แต่เดิมเต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับซีดจางลงทันใด ได้แต่คุกเข่าอย่างสั่นสะท้านอยู่บนพื้น ราวกับว่าร่างกายนั้นช่างเบาบางจนสามารถถูกลมพัดปลิวไปได้โดยง่ายท่านอ๋องเย่มาที่นี่แล้ว!เหตุใดท่านอ๋องเย่ถึงได้มายังจวนท่านแม่ทัพ? เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน284
เพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา ทุกคนก็รู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาทันที มองเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นที่ตรงประตู ในใจของทุกคนก็ล้วนหมดอาลัยตายอยากนั่นเป็นเพราะวินาทีนี้สายตาของท่านอ๋องเย่นั้นลํ้าลึกดำขุ่นเข้มกับกระแสนํ้าวน ทั้งยังแฝงไปด้วยรัศมีการเข่นฆ่าอย่างหนักหน่วง ซํ้ามันยังถูกปลดปล่อยออกมาโดยไม่มีการปกปิดเลยสักนิดเอ่อ ……ไม่มีทางหรอกน่า!เขาตามมาฆ่าถึงที่นี่เลยหรือนี่? นางควรทำอย่างไรดี?ในใจของหลานเยาเยาสั่นไหว!หัวใจที่เคยฟู่ฟองก่อนหน้านี้คล้ายกำลังจะกระอักขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ ตอนนี้นางยังสามารถกระโดดลงหน้าต่างไปได้อยู่หรือไม่?จินตนาการนั่นช่างงดงาม แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้าย นางได้แค่คิดเท่านั้นในตอนนี้ตัวของหลานเยาเยากระโดดลงมาจากหน้าต่างอย่างไม่ทันได้รู้ตัว ในเวลาที่นางกำลังจะคุกเข่าลงบนพื้น ห่างออกไปเพียงแ
