ค่ไม่กี่เซนติเมตรจากจุดที่นางอยู่ก็ปรากฏภาพรองเท้าไหมปักดิ้นทองขึ้นมา…จากนั้น!เข่าของเธอตกลงบนรองเท้ายาวคู่นั่นแทนบ้าเอ้ย!นางอุตส่าห์พยายามแทบตายเพื่อลดบทบาทของตัวเองในที่นี้ลง?285
แต่นางก็ยังรู้สึกว่าดวงตาราวกับพญาเหยี่ยวของเย่แจ๋หยิ่งกำลังจ้องมองเธออย่างแน่นิ่งราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อก็มิปานด้วยความสิ้นหวัง เธอจึงได้แต่กัดฟันเงยหน้าขึ้นมาศีรษะเงยขึ้นก่อน จากนั้นจึงตามด้วยรอยยิ้มเบิกบานให้แก่เย่แจ๋หยิ่ง “สวัสดีท่านอ๋องเย่!”“ลุกขึ้น!” นํ้าเสียงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ดังขึ้นหลังจากเสียงอันเยือกเย็นราวกับนํ้าแข็งที่ดังขึ้น ในใจของหลานเยาเยาก็สั่นสะเทือนไปมาอย่างไม่หยุด สุดท้ายจึงยังคงลุกขึ้นมาอย่างว่าง่ายเชื่อฟังหลังจากที่หลานเยาเยาลุกขึ้น คนอื่นๆที่ไม่รู้จึงพลอยคิดไปด้วยว่าท่านอ๋องเย่สั่งให้พวกเขาลุกขึ้นได้แล้ว ในใจจึงโล่งอกขึ้นจากนั้นจึงลุงขึ้นยืนตามมาใครจะคาดคิด…“บังอาจ ท่านอ๋องยังไม่ได้สั่งให้พวกเจ้าลุกขึ้น พวกเจ้ากลับกล้าลุกขึ้นยืนโดยพลการ ช่างไม่เห็นท่านอ๋องอยู่ในสายตายิ่งนัก”ผู้ที่ตามหลังเย่แจ๋หยิ่งก็คือจื่อเฟิงและพ่อบ้านเหมย ในตอนนี้คิ้วของจื่อเฟิงขมวดขึ้นและใช้สายตาเย็นเยียบกวาดดูพวกเขาทุกคนได้ยินเช่นนั้น！ในใจของพวกเขาทุกคนสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ร่างกายประหนึ่งว่าที่กำลังจะหลุดลอย “ตุ๊บ”เสียงดังขึ้นพร้อมกับเข่าที่คุกลงไปอีกครั้ง286
พวกเขารีบร้องขอความเมตตาอย่างรวดเร็ว: “ท่า
