นอ๋องเย่โปรดไว้ชีวิต ท่านอ๋องเย่โปรดไว้ชีวิต ท่านอ๋องเย่โปรดไว้ชีวิตด้วย…”เจ้าหน้าที่ทางการและองครักษ์ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นล้วนตัวสั่นสะท้านและกระแทกหัวของพวกเขาลงไปที่พื้นอย่างสุดชีวิต โดยหวังว่าจะได้รับความเมตตาจากท่านอ๋องเย่“ลบหลู่ข้าควรจัดการอย่างไร?” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นตามมา“โบยอย่างหนักสามสิบไม้!” จื่อเฟิงตอบอย่างรวดเร็ว“เช่นนั้นจงโบยซะ!”“ขอรับ!”ในเวลานี้ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับกระดาษอีกครั้ง แต่ละคนล้วนตกอยู่ท่ามกลางความตื่นตะลึงสิ้นหวังโบยอย่างหนัก 30 ไม้ที่ท่านอ๋องเย่พูดถึงนั้นย่อมไม่เหมือนการลงโทษโบย30ไม้โดยทั่วไปของพวกเขาอย่างแน่นอน หากโบยอย่างหนัก30ขึ้นจริงๆ เกรงว่าคนผู้ที่มีเกียรติและประพฤติตนดีอย่างพวกเขาอาจจะสูญเสียชีวิตไปแล้วครึ่งหนึ่งพอคำพูดจบลง!จู่ๆอากาศภายในห้องก็ปั่นป่วนขึ้นมา จากนั้นจึงปรากฏเป็นองครักษ์เงาท่าทางเย็นชาสิบกว่าคน ในมือของพวกเขาล้วนถือไม้โบยที่ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะเมื่อเห็นฉากตรงหน้าเข้า!287
เจ้าหน้าที่ทางการและเหล่าองครักษ์ล้วนตกตะลึงหน้าซีด แต่กลับไม่มีใครกล้าที่จะส่งเสียงร้องออกมา แม้กระทั่ง หลานเฉินมู๋ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังทำตัวโหดเหี้ยมถือดียังไม่กล้าเช่นกันอยู่เบื้องหน้าอ๋องเย่ แม้กระทั่งผายลมเขายังไม่นับว่าเป็น ขอแค่อ๋องเย่กระตุกปลายนิ้ว ก็เพียงพอที่จะทำให้ตำแหน่งแม่ทัพของเขาหลุดลอยไปหลังจากนั้นไม่นาน …“ป๊าบ ……”“ป๊าบ ……”“ป๊าบ …
