…”“…”เสียงไม้โบยอันทรงพลังดังขึ้นมาในโสตประสาทของหลานเยาเยา นางมองดูกลุ่มคนรวมไปถึงหลานเฉินมู๋ที่กำลังถูกโบยอย่างเจ็บปวดทรมานจนเห็นเส้นเลือดแต่กลับอดทนไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาสักแอะทำเอาหลานเยาเยาต้องกลืนนํ้าลายลงอย่างไม่หยุด!มารดามันเถอะ!หลังจากเสร็จสิ้นจากคนพวกนี้แล้ว เย่แจ๋หยิ่งคงไม่ได้หันมาจัดการเธอต่อหรอกนะ?ใครจะคาดคิด…288
หลังจากเย่แจ๋หยิ่งหันไปมองรอบๆ และนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านจากนั้นจึงหันมามองยังหลานเยาเยา ริมฝีปากเรียวบางของเขาหยิบยกขึ้นมาน้อยๆ:“นั่งลง!” เป็นนํ้าเสียงเผด็จการที่ไม่เปิดโอกาสให้คนได้มีข้อสงสัยหลานเยาเยาย้ายตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ถัดจากเขาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงหยิบถ้วยชาขึ้นมาถ้วยหนึ่งแล้วส่งเขาไปหาเขา มุมปากฉีกยิ้มกว้างและเอ่ย“ท่านอ๋องเย่ดื่มชาหน่อยดีหรือไม่?”เดิมทีนางนึกว่าเย่แจ๋หยิ่งคงจะไม่สนใจไยดีตนแต่อย่างใด แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเขาไม่เพียงแต่ยกชาขึ้นไปดื่มเท่านั้น แต่ยังเอ่ยขึ้นเบาๆ“รู้สึกอย่างไรบ้าง?”เอ่อ….อะไรคือรู้สึกอย่างไร?มองเห็นพวกหลานเฉินมู๋ที่ถูกตีแล้วรู้สึกอย่างไรงั้นหรือ?แน่นอนว่าพอได้มองเห็นพวกหลานเฉินมู๋ถูกตีก้นจนเลือดไหลซึมออกมาบนเสื้อผ้า ในใจของนางก็รู้สึกสบายอย่างยิ่ง แต่พอนึกไปถึงจุดจบต่อมาของตนเองจู่ๆก็รู้สึกราวกับกำลังโดนทอดบนกระทะแต่ใบหน้าของนางก็ยังคงเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ “ดียิ่ง!”พูดจบนางก็กลืนนํ้าลายลงไปเอื๊อกหนึ่ง“เช่นนี้
