ในเวลานั้นเอง นัยน์ตาของชายชราผมขาวก็ปรากฏประกายสว่างไสวขึ้นมาก่อนจะเอ่ยถามด้วยความงงงวย“เหตุใดเจ้าถึงช่วยข้า?”หลานเยาเยามองเขาอย่างหมดเรี่ยวแรงและเอ่ยเสียงเบา“อย่างไรเสีย หลังจากข้าช่วยท่านแล้ว ท่านก็เป็นหนี้ข้าห้าร้อยนี่… โอ้ะ ไม่ไม่ไม่ เป็นหนึ่งพันตำลึงต่างหาก ตอนนี้ไม่มีเงินไม่เป็นไร รอจนกระทั่งบาดแผลของท่านหายดี ท่านจะไปขายแรงใช้แรงหรือเป็นวัวเป็นม้าก็ช่าง แต่เงินนั้นจะต้องคืนข้า”แม้ว่านางจะรู้ว่าแตงที่ฝืนเด็ดจากต้นมักไม่หวาน แต่หากนางไม่ฝืนเด็ด เห็นทีแม้กระทั่งแตงยังไม่มีให้กินด้วยซํ้าเรื่องที่ควรฝืนย่อมต้องฝืน!ชายชราผมขาวที่เดิมกำลังอยู่ในห่วงอารมณ์อันหนักหน่วง พอได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้เข้า ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้!ช่างเป็นแม่นางน้อยที่มีอารมณ์ขันอย่างยิ่งในตอนนั้นเอง!“ตึก ตึก ตึก……”มีเสียงรอยเท้าเบาๆค่อยดังใกล้เข้ามา244
นัยน์ตาของชายชราผมขาวเข้มขึ้น คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาของหลานเยาเยาก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาด้วยเช่นกัน นางรีบเทยานํ้าลงไปที่อีกด้านหนึ่งของโซ่เหล็กทันทีมองดูฟางหนาๆบนพื้น นางรีบเดินเข้าไปในมุมห้องแล้วซ่อนตัวเองเข้าไปในนั้นทันที แม้ว่ามันออกจะดูประหลาดไปสักเล็กน้อยก็ตามแต่ว่า!หากไม่มองดูอย่างละเอียดย่อมไม่มีทางสังเกตเห็นได้แน่นอนหลังจากนั้นไม่นาน!รอยเท้าอันหนักหน่วงหยุดลงที่ด้านหน้าของประตูคุก“ตาแก่อมตะ กินข้าวได้แล้ว กินข้าว เอ๋? ประตูนี้เปิดได้อย่าง
