เมื่อเห็นใบหน้าด้านหน้าของคนผู้นั้น ดวงตาของหลานเยาเยาก็เข้มขึ้นมาคนผู้นี้หากไม่ใช่หลานเฉินมู๋แล้วยังจะเป็นใครได้อีก?เฮอะ!ยํ่ารองเท้าจนเหล็กสึกไม่พบพาน ยามได้มากลับไม่เสียเวลา เดิมนางคิดอยู่ว่าคงต้องเสียเวลาไปหา คิดไม่ถึงเลยว่ากลับมาเจอเข้าที่นี่มองดูใบหน้าของเขาที่มืดสนิทและลึกลํ้า ไม่ได้ดูน่าเกลียดเช่นปกติ ซํ้ายังแฝงด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด บวกกับร่างกายของเขาที่มีรอยเลือดหยดอยู่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะเอ่ยได้ว่า หลานเฉินมู๋ถูกสิ่งนั้นหรือคนที่อยู่ด้านล่างทำให้อารมณ์เสียเข้าแล้วเขาเช็ดเลือดที่อยู่บนมืออย่างไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความเกลียดชังหลังจากเดินเข้าไปในทุ่งหญ้า เขาเหลือบมองไปที่ทางเข้า และส่งเสียงหึออกมาอย่างเย็นชา ก่อนจะเหยียบลงบนร่องตรงขอบทางเข้าทันใดนั้น!“ครืด… ”รอยแตกที่ปากทางเข้าเริ่มหดตัวเข้าหากัน ทุ่งหญ้าค่อยๆลาดเอียงขึ้นมาอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็กลับคืนสู่รูปร่างหน้าตาเดิมราวกับว่าเดิมทีมันไม่เคยมีทางเข้าอยู่236
รอจนกระทั่ง หลานเฉินมู๋เดินจากไปไกลแล้ว หลานเยาเยาจึงค่อยออกมาจากด้านหลังต้นไม้โบราณ และรีบเข้าไปดูตรงทางเข้าอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงเหยียบลงไปในที่ที่ หลานเฉินมู๋ยํ่าลงไปก่อนหน้า!“ครืด… ”ทันใดนั้นทุ่งหญ้าอันราบเรียบก็ถูกแยกออกเป็นช่องว่าง และปรากฏเป็นบันไดเพื่อก้าวลงไปสู่พื้นดินด้านล่างหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เสียงดังก้องจึงหยุดลง เมื่อมองไปที่ทางเ
