ั่งถึงมุมมุมหนึ่ง นางมองเห็นเส้นทางอีกเส้นที่มืดสลัวไม่ต่างจากก่อนหน้า นัยน์ตาจึงหรี่แคบลงเส้นทางเดิมด้านหน้าของนางนี้ยาวอย่างยิ่ง บนพื้นมีรอยดินชื้นอยู่บ้าง และส่งกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ออกมา ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกลิ่นอับของกิ่งไม้ใบไม้ที่เน่าเปื่อยมานาน ผสมกับกลิ่นของสนิมเฮ้อ……หลานเยาเยาคิดไม่ถึงว่านี่กลับเป็นม่านหมอกพิษอีกแล้ว รวมถึงยังมีกับดักกลไกอยู่ด้วย ในที่สุด238
อุตส่าห์เดินมาจนกระทั่งถึงตรงนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่ามันกลับเป็นเส้นทางลับอันเน่าเฟะแทบจะระเบิดเส้นหนึ่งนี่มันออกจะดูเล่นใหญ่มากเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า!ทีแรกนางคิดว่าเส้นทางเดินอันทอดยาวไกลแสนไกลเส้นนี้คงจะมีกลไกลับอะไรซ่อนอยู่ แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เดินมาจนกระทั่งสุดทางแล้วเช่นนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่งขึ้นมาไม่ได้แถมในตอนนี้สิ่งที่เห็นในสายตาของนางก็คือประตูหินสีขาวทึบหนาราวกับเหล็กกล้า หลังจากที่นางทำค้นหารอบด้านประตูเป็นเวลาชั่วขณะ ก็ยังคงหากลไกของมันไม่พบสุดท้าย เมื่อมองเห็นตะเกียงนํ้ามันที่กะพริบหรี่ไปมาอย่างไม่มั่นคง ในใจนางจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา ก่อนจะเป็นว่าด้านข้างมีรอยบากจางๆอยู่ ทันนั้นในใจก็กระจ่างขึ้นมาว่าแล้วเชียว!นางค่อยๆเขย่งปลายเท้าขึ้นเบาๆ และดึงเสาเหล็กที่รองรับตะเกียงนํ้ามันให้เลื่อนออกไปด้านข้าง ทันใดนั้นประตูหินก็ถูกเปิดออกสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านางก็คือคุกใต
