ะแปรเปลี่ยนเป็นลึกเข้มขึ้นมา“ท่านต่างหากที่เป็นใคร? เหตุใดจึงถูกขังเอาไว้ที่นี่?” หลานเยาเยาเบะปากยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อก็เดินมายังที่ด้านหน้าประตูห้องขัง ก่อนจะหยิบยานํ้าถุงหนึ่งออกมาและเทมันลงไปที่แม่กุญแจเหล็ก“ซ่าซ่าซ่า … ”มองเห็นเป็นแม่กุญแจเหล็กถูกละลายลงทีละนิดด้วยตาเปล่าหลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลานเยาเยาจึงค่อยๆดึงมันออก และผลักประตูคุกให้เปิดออกนางหยิบปลายอีกด้านหนึ่งของแม่กุญแจเหล็กที่ยังไม่ละลายและใช้มือถือมันเอาไว้ด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายชราผมขาวทีละก้าวๆและพูดอย่างโอ้อวด:“เห็นหรือไม่ เป็นข้าที่ช่วยท่าน หรือท่านไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว?”พูดไปนางก็จับลงบนชีพจรบนข้อมือของชายชราผมขาวไปด้วย ดวงตาปรากฏประกายของความประหลาดใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่คิ้วของนางจะขมวดเข้าหากัน“ร่างกายของท่าน…”“เจ้าต้องการอะไร?”นางยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่อ่อนแรงของชายชราผมขาว241
ดวงตาของหลานเยาเยาสว่างไสวขึ้นมาทันที!ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง!อารมณ์นางดียิ่ง หลานเฉินมู๋เป็นถึงแม่ทัพ การที่เขาถึงกับต้องเก็บชายชราผมขาวไว้ในที่ลึกลับเช่นนี้ ตัวตนของชายชราผมขาวผู้นี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่นอนในเมื่อไม่ธรรมดา เช่นนี้ก็จะต้องมีพื้นเพอยู่บ้างคิดถึงตรงนี้นางก็หัวเราะคิกคักและเอ่ย“ข้าเป็นคนพูดง่ายสบายๆอย่างยิ่ง ให้เงินข้าก็พอแล้ว รับรองว่าข้าจะช่วยพาท่านออกไป หลังจากนั้นท่านจ่ายค่ารักษาให
