้าที่ท่านไม่ยินยอมนั่นเป็นเพราะท่านมีคนรักแล้วใช่หรือไม่?”ดวงตาของหลานเยาเยาเปล่งประกายวาบขึ้นมา ข้ออ้างนี้ใช้ได้อย่างยิ่งขณะที่กำลังจะพยักหน้ารับ นางก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง “บอกข้ามาว่านางเป็นใคร ข้าจะไปฆ่าเธอซะ แค่นี้เจ้าก็หมดเรื่องกังวลแล้ว”“…”หลานเยาเยาส่ายหัวทันที ดูเหมือนว่าที่นี่ไม่ควรจะอยู่นาน!“ในเมื่อไม่มีคนรัก เช่นนั้นก็กลับไปแต่งงานกับข้าตอนนี้เสีย… ”แม่เจ้าโว้ย!ฮัวหยู่อันนั้นดูแล้วอายุไม่ได้ห่างจากเธอไปสักเท่าไหร่ ยังเป็นช่วงดอกไม้แรกแย้มเท่านั้น ไม่ใช่หญิงชราอะไร เหตุใดจึงต้องรีบร้อนแต่งงานถึงเพียงนี้กัน?“ปัง……”229
เสียงดังมาจากฟากฟ้าทำลายการสนทนาระหว่างคนทั้งคู่ลง ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งล้มลงมา ซํ้ายังล้มลงมาทางที่พวกนางกำลังอยู่พอดีสมองของหลานเยาเยาแล่นอย่างรวดเร็ว นางเอ่ยตะโกนเสียงดัง “ระวัง!”หลังจากพูดจบ นางก็ผลักฮัวหยู่อันออก ก่อนจะพุ่งเข้าไปท่ามกลางม่านหมอกหนาทันทีในพริบตาหลังจากวิ่งไปสักพัก นางค่อยหันหลังกลับไปฟังเสียงอย่างระมัดระวัง และพบว่าไม่มีเสียงรอยเท้าใดๆไล่ล่าตามนางมา นางจึงค่อยรู้สึกโล่งใจ“ฮู้! ในที่สุดก็สลัดได้สักที”โชคดีที่ตามไม่ทัน ไม่งั้นคงเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างยิ่งแน่ๆเมื่อหันกลับมามองกลุ่มม่านหมอกด้านหน้า สีหน้าท่าทางของหลานเยาเยาจึงค่อยแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาม่านหมอกที่อยู่ด้านหน้านางนั้นบางเบาราวกับผ้าโปร่ง ทำให้สามารถมองเห็นได้ไกลขึ้นมา
