อีกนิด ซํ้าตะไคร่นํ้าบนพื้นดูเหมือนจะมีรอยการถูกเหยียบยํ่ามีคนผ่านมาที่นี่ และจากร่องรอยที่มีอยู่ ไม่ใช่ร่องรอยของสัตว์อย่างแน่นอนแต่เป็นมนุษย์อีกทั้งยังเป็นมนุษย์ผู้ชายด้วยมุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว…ไม่รู้ว่าเดินไปเนิ่นนานแค่ไหน ต้นไม้รอบๆตัวนางเริ่มแปลกไปจากก่อนหน้าต้นไม้ในที่แห่งนี้ล้วนเป็นต้นไม้เก่าแก่สูงตระหง่าน มีใบไม้เขียวแก่เต็มชอุ่มเมื่อมองแวบแรก มันให้ความรู้สึกที่ทั้งลึกลับและน่ากลัว230
เห็นที นางคงจะเดินมาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของป่าทึบแห่งนี้แล้ว ที่นี่ไม่มีม่านหมอกอีกต่อไป อากาศเงียบสงบ ไร้แม้กระทั่งเสียงรบกวนใดๆ ราวกับใบไม้มีความหนาแน่นจนแม้กระทั่งสายลมยังมิอาจพัดผ่านคิ้วของหลานเยาเยาขมวดเล็กน้อย และเดินก้าวเท้าเข้าไปยังเดินไม่ทันได้กี่ก้าว นางก็ได้ยินเสียง “กริ๊ก”ดังขึ้น ทันใดนั้นนางห่างจึงหยุดฝีเท้าลงทันทีจู่ๆดวงตาของนางก็หรี่ลงมา“หวือ…”“หวือ…”อาวุธสองชนิดที่เปล่งประกายในความมืดพุ่งเข้ามาจากอากาศ และกำลังพุ่งมายังตรงหน้าของนาง ทันทีที่โดนมันนางก็จะจบชีวิตลงในทันใดโชคดีที่นางตอบสนองอย่างรวดเร็วและหลบการโจมตีเอาชีวิตได้ทัน แต่ทันทีที่เท้าของนางเหยียบลงบนพื้น นางก็ได้ยินเสียงดัง “กริ๊ก”น้องสาวเจ้าเถอะ!เท้าเพิ่งจะถึงพื้นก็โดนกับดักเข้าอีกแล้วแต่คราวนี้ นางไม่เห็นอาวุธที่ซ่อนอยู่ จึงก้มลงศีรษะลงไปมองด้านล่าง ใบไม้ทั้งใหม่และเก่าบนพื้นจ่
