เพราะยามนี้ ฮัวหยู่อันมองเห็นร่างไร้วิญญาณของมือสังหารยิงจวนที่ตกเป็นเบี้ยล่างอยู่หลายศพ ทว่ากลับไม่เห็นเงาของยายเมิ่งยิงจวนและมือสังหารคนอื่น ๆเลย“พวกเขาอาจจะไปตามล่าพวกเรา แล้วหลงทางอยู่ในพื้นที่อื่นก็เป็นได้” นี่เป็นคำที่ฮัวหยู่อันพูดปลอบตนเอง แม้ว่าจะพูดดังนี้ ทว่าใจของนางกลับไม่กล้าปล่อยวางเลยแม้แต่น้อยหลานเยาเยาสังเกตดูรอบทิศด้วยความระมัดระวัง ทุกทิศนั้นเต็มไปด้วยไอพิษ แทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด นางขมวดคิ้วแน่น พูดพึมพำกับตนเองว่า“ข้ามีลางสังหรณ์บางอย่าง!”เพิ่งพูดจบ ผมเผ้าขาวยุ่งเหยิงก็ตกลงมาอยู่เบื้องหน้านาง จากนั้นส่งเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองขึ้น“ฮ่า ๆๆ…..”เสียงหัวเราะเช่นนี้ ทำให้หลานเยาเยารู้สึกขนลุกซู่ในทันใด จากนั้นเบิกตากว้างโดยพลัน เงยศีรษะมองดูอย่างรวดเร็ว…..ยายเมิ่งยิงจวนที่เผยรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้านั้น อยู่เหนือศีรษะพวกนางนี่เอง จ้องมองนางด้วยสายตาอันว่างเปล่า ประหนึ่งกำลังจ้องมองผู้ที่ตายไปแล้วอย่างไรอย่างนั้นผมขาวยาวที่เดิมทีถูกมัดรวบไว้นั้น มิรู้ว่าปล่อยลงมาเมื่อยามใด พวกมันแยกเขี้ยวกางเล็บ ลอบโจมตีมายังลำคอของนางราวกับว่ามีชีวิตก็มิปาน220
นางแผดเสียงร้องตะโกนว่า “ซวยแล้ว! รีบเหาะลงไปเร็ว”ทว่า ไม่ทันการณ์เสียแล้วพอกล่าวจบ ผมเผ้าสีขาวยุ่งเหยิงก็พันรอบคอนาง ทั้งยังคล้ายกับอสรพิษที่ยิ่งพันก็ยิ่งรัดแน่นฮัวหยู่อันที่ได้ยินเสียงร้องของนาง หันศีรษะไปมองอย่างรวดเร็ว เพียงแค่
