หันไปดูปราดเดียว ก็มองเห็นผมสีขาวของยายเมิ่งยิงจวนเข้าห่อหุ้มทั้งศีรษะของนางไว้เสียแล้วตื่นตกใจจนเกือบเสียสมดุล…..“นี่ เจ้า…..ไม่เป็นไรใช่ไหม”“บ้า…..จริง นี่ยังเรียกไม่…..เป็นไรหรือ รีบช่วยข้าเร็ว!”หลานเยาเยารู้สึกหมดคำจะพูด นี่นางเกือบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วจากนั้นพอใคร่ครวญดูแล้ว ในมือพลันปรากฏมีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง พุ่งตัดผมยายเมิ่งยิงจวนโดยฉับพลันทันใดนั้นเอง!ผมขาวเกือบครึ่งถูกตัดออกอย่างง่ายดาย ส่วนอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือก็ถูกดาบสั้นของฮัวหยู่อันฟันขาดแล้ว“เฮือก…..”พอนางกำลังจะสูดอากาศให้เต็มปอด แต่กลับนึกไม่ถึงว่า เพิ่งสูดหายใจไปได้เพียงเฮือกหนึ่ง ผมขาวนั่นก็พลันลอบโจมตีเข้ามาอีก221
คราวนี้ มิได้ลอบโจมตีนางเพียงคนเดียวแล้ว ผมขาวสกปรกของยายเมิ่งยิงจวนไม่เพียงแยกออกเป็นสองฝั่งแยกย้ายกันลอบโจมตีพวกนางเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นผมขาวโพลนยังมีแผ่นเหล็กแหลมคมโผล่ออกมา……หากเพียงแค่พันรอบลำคอของพวกนางเมื่อใด สมองของพวกนางคงจะแยกออกจากกันทันทีจบกันแน่คราวนี้!ฮัวหยู่อันไม่สามารถรับมือกับผมขาวโพลนพลางพานางเหาะไปด้วยเช่นนี้ได้!แม้แต่นางเองก็ยังยากที่จะรักษาตนเองไว้แล้วดังนั้น ต่อให้นางไม่ถูกตัดหัว ก็คงจะตกลงไปข้างล่างอยู่ดี ไม่ว่าทางใดก็ล้วนเป็นทางตันทั้งสิ้นเมื่อเป็นเช่นนั้น!หลานเยาเยารู้สึกถึงเลือดอุ่น ๆ ที่กระเด็นมาโดนใบหน้านาง ก็รู้ว่าฮัวหยู่อันถูกแผ่นเหล็กแหลมคมนั้นบาดเข้าให้แล้วก่อนที่นางจะปล่
