อยตัวลงมา ก็คว้าจับผมขาวโพลนของยายเมิ่งยิงจวน เพื่อไม่ให้ตนเองตกลงไปข้างล่างทันใดนั้นเอง ในมือรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา แผ่นเหล็กหลายแผ่นทิ่มแทงที่มือนางราวกับถูกมีดกรีด ฝังลึกเข้าไปในเนื้อในชั่วพริบตา!222
เลือดอุ่น ๆ ไหลออกมาจากฝ่ามือ แล้วไหลรินลงมาตามแขน เลือดที่ไหลนั้นยังเป็นเลือดสีดำอีกด้วยมองดูพิษจากบาดแผลที่ลุกลามด้วยความเร็วเฉกเช่นเดียวกับการแตกกิ่งก้านของต้นไม้ตาปริบ ๆ อีกทั้งยังรวดเร็วเป็นอย่างยิ่งรู้เลยว่า หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะตายเร็วเสียยิ่งกว่าเดิม!หลานเยาเยาตัดสินใจอย่างยากลำบาก!หากจะให้ตายด้วยพิษยา มิสู้ตกลงไปตายยังจะดีเสียกว่า บางทีอาจจะยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้างขณะที่กำลังคิด นางหยิบมีดผ่าตัดสะบัดออกไปทางผมขาวโพลน……อย่างไรก็ดี!มีดผ่าตัดยังมิทันจะสัมผัสโดนผมขาว ผมสีขาวนั่นก็ขาดออกจากกันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งร่างตกลงไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกตุ้มตาชั่งผู้ใดแอบมาช่วยนางกันนะไม่มีเวลาให้คิดถึงเพียงนั้น นางหยิบยาเม็ดถอนพิษร้อยชนิดออกมาก่อนกินเข้าไป“ว้าย…..”เสียงร้องตกใจของสตรีนางหนึ่งลอยมาจากทางด้านข้าง ทั้งยังรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนางหันศีรษะกลับไปดู223
เอ…..เป็นฮัวหยู่อัน บนตัวนางอาบไปด้วยเลือด มิหนำซํ้ายังโดนยาพิษร้ายแรงเช่นเดียวกับนางอีกด้วยทว่านางยังดี อย่างน้อยก็สามารถเหาะได้ ไม่ถึงขั้นตกลงมาตายส่วนนางนั้นลำบากแล้ว!รีบพลิกหาของในช่องกระเป๋า ดูว่ามีอะไรที่สามาร
