ยิ่งไปกว่านั้น ยังพูดพึมพำกับตนเองว่า “ยายเมิ่งยิงจวน นั่นยายเมิ่งยิงจวน!”“ฮัวหยู่อัน ชื่อเจ้าอยู่บนรายชื่อยมราช วันนี้เป็นวันตายของเจ้าแล้วล่ะ” เสียงน่าสะพรึงกลัวอันไร้แก่นสารลอยมา เสียงนั้นราวกับว่ามาจากนรกอเวจี“ฮะแอ้ม เมื่อกล่าวดังนี้ เช่นนั้นคงไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้าแล้วใช่หรือไม่”หลานเยาเยามองจ้องตายายเมิ่งยิงจวน ถามอย่างโง่เขลา สองมือทำท่าจะออกวิ่ง“เจ้า……เจ้าคือผู้ใดกัน”ในตาของยายเมิ่งยิงจวนมีประกายแปลกใจเล็กน้อยเจ้าเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นนํ้านมที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้ นึกไม่ถึงว่าจะกล้าสบสายตากับนางเช่นนี้ พบได้มิบ่อยจริง ๆได้ฟังคำของยายเมิ่ง หลานเยาเยาก็เปลี่ยนความคิด ชี้นิ้วไปยังสตรีนามฮัวหยู่อันที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวขึ้นพลางหัวเราะว่า “ข้าน่ะรึ ข้าเดินผ่านมาน่ะ ข้ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับสตรีนางนี้แม้แต่น้อย เมื่อครู่นางยังอยากจะสังหารข้าอยู่เลยอีกเพียงนิดเดียวข้าก็จะจัดการนางได้แล้ว น่าเสียดาย พวกเจ้ามาเร็วเกินไปเสียหน่อย”นางจ้องมองฮัวหยู่อันอย่างหัวเสียอยู่มิน้อย ทำให้ฮัวหยู่อันโมโหจนรู้สึกคันไม้คันมือ213
“เจ้าหนุ่มโอหัง มือสังหารยิงจวนฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา อีกทั้งวิธีการยังโหดร้ายทารุณเป็นอย่างยิ่งด้วย คนชรา สตรีและเด็ก แม้แต่เด็กที่อยู่ในครรภ์ก็ตาม หากมีชื่ออยู่ในรายชื่อยมราชแล้วล่ะก็ จักต้องตายอย่างอนาถ เจ้าคิดว่าจะรอดมีชีวิตกลับไปได้อย่างนั้นหรือ”บ้าบอสิ้นดี!ถึงจะรู้ว่าพวก
