ง ลมแรงที่ปะทะบนใบหน้าราวกับถูกมีดกรีด หลานเยาเยาเดิมทีนั้น รู้สึกตื่นเต้นอยู่มิน้อย พลันคิดถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ กล่าวขึ้นในบัดดลว่า“อย่าได้บินเป็นเส้นตรง หาไม่ พวกเราคงจะเหาะไปสู่อ้อมอกของยายแม่มดเฒ่าเป็นแน่”“เจ้าว่าอย่างไรนะ” ฮัวหยู่อันมองอย่างอดเบิกตากว้างไม่ได้“นี่เจ้า เจ้าคงมิได้เหาะเป็นเส้นตรงจริง ๆ หรอกนะ” นางรู้สึกหนักอึ้งในใจทันใด รู้สึกถึงลางร้ายในบัดดล พลันตะโกนเสียงดังว่า “รีบหันกลับสิ รีบหันกลับไป หาไม่ก็ต้องตายเป็นแน่”“ไม่ทันการณ์แล้ว!
219
