ร่กระจายอยู่ในป่าทึบนี้อย่างไม่สมํ่าเสมอ ในบางบริเวณนั้นจางเหมือนละอองหมอก ในบางบริเวณนั้นหนาแน่นเหมือนหมึกดำ208
เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำให้สามารถหลงทางอยู่ในป่านี้ได้โดยไม่ยากยามนี้ หากนึกจะออกไป จำต้องรอให้ไอพิษจางลงไปก่อน ตอนนี้ทำได้เพียงเดินตรงไปยังทางข้างหน้าต่อไปทว่า!เมื่อเดินไปเดินมา หลานเยาเยาพบว่านางย้อนกลับมายังที่แห่งเดิมอีกครั้งเพียงแต่ว่าพอลองใคร่ครวญดูสักหน่อยก็เข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะเหตุใดบางคราวเมื่อได้รับผลกระทบจากบางสิ่งบางอย่าง ภาพที่เห็นก็อาจจะมิใช่ความเป็นจริงก็เป็นได้นางแม้จะดูเหมือนว่าเดินไปข้างหน้าเป็นเส้นตรง แต่แท้จริงแล้ว กลับเดินวนเป็นวงกลม ท้ายที่สุดจึงกลับมายังจุดเดิมถ้าเช่นนั้น หากยามนี้นางเดินวนเป็นวงกลมวงใหญ่ จะต้องไปโผล่ในพื้นที่อื่นเป็นแน่เหมือนดังที่คิดไว้!นางเดินวนเป็นวงกลมเป็นเวลานานแต่ไม่ได้วกกลับไปยังที่เดิมเลย ยิ่งไปกว่านั้น ไอพิษรอบด้านนั้นหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่า นางยิ่งเดินก็ยิ่งเข้าไปยังช่วงตอนลึกของป่าทึบ“โครม!”209
ทันใดนั้น มีเสียงดังสนั่นขึ้น หลานเยาเยาพลันหยุดฝีเท้า รีบหลบไปอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะชนเข้ากับสิ่งที่มืดสนิท“จะบ้าตาย สิ่งอันใดกัน”หลานเยาเยาใจหายใจควํ่าพอกำลังจะหันศีรษะไป รู้สึกเย็นยะเยือกที่ลำคอ ดาบสั้นเล่มหนึ่งลอบจู่โจมเข้ามาในทันใดนางหลบหลีกโดยพลัน จากนั้นปล่อ
