แม้ว่าการขัดขวางของหลานเยาเยา สำหรับพระราชธิดาจาวหยางที่กำลังอยู่ในความปลื้มปีติยินดีนั้นอาจเหมือนกับการถูกตีแสกหน้าแต่บนหน้านางเผยรอยยิ้มบาง ๆ ส่ายหน้าให้กับพระราชธิดาจาวหยางก่อนกล่าวขึ้นว่า“มิใช่เช่นนั้น!”คำตอบเช่นนี้ทำให้แววตาอันหมองหม่นของพระราชธิดาจาวหยางเปล่งประกายขึ้นอีกหน จากนั้นมองนางอย่างไม่เข้าใจ รอคอยให้นางกล่าวต่อไป“วันนี้เป็นวันแรกของการรักษา แสงสว่างในห้องนี้หม่นกว่าแสงข้างนอกมากแสงสว่างที่แรงกล้าเกินไปมิสามารถสัมผัสได้โดยตรงเป็นการชั่วคราว เพื่อป้องกันการเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น”กล่าวจบ ก็หันศีรษะไปทางจื่อซี“ของที่ข้าให้เจ้าไปเตรียมไว้ล่ะ”“คาดว่าน่าจะใกล้เสร็จแล้วขอรับ!” มีชุดคลุมที่ทำไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่จำเป็นต้องปรับให้ดีขึ้นอีกสักหน่อย ช่วงเวลายามนี้น่าจะใกล้เสร็จสมบูรณ์เต็มทีแล้วเพิ่งจะพูดจบ ซิ่วเหนียง นางหนึ่งก็ถือเสื้อเข้ามาอย่างเร่งรีบ197
ขณะพระราชธิดาจาวหยางสวมชุดคลุม ใส่ถุงมือหนัง รวมถึงสวมหมวกคลุมศีรษะเดินออกไปจากห้องด้วยความระมัดระวังนั้น ครู่ต่อมาก็มีเสียงอันปีติของนางลอยมาจากกลางสวนดอกไม้หลานเยาเยายืนมองนางจากริมทางเดินหิน ที่มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆเห็นได้ชัดว่าวัยพอ ๆ กันกับนาง ครั้งแรกที่พบนางนั้น มีความเป็นผู้ใหญ่สุขุมมากเสียจนดูไม่มีชีวิตชีวา ทว่ายามนี้ดูเหมือนกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งราวเด็กน้อยก็มิปาน เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงแจ่มใส“นางจะเ
