ึกตักบางคราว ความสุขก็มาอย่างกะทันหันเสียเหลือเกิน ในใจรู้สึกไร้กังวลขึ้นมาในทันใด!หลังช่วงเวลา สิบห้า นสที!พระราชธิดาหยาง ก็ลุกขึ้นเดินบนพื้น นางไม่ต้องการให้ใครมาประคองมองเห็นห้องที่สว่างไสว ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มนางเดินมายังเบื้องหน้าเย่แจ๋หยิ่ง โค้งคำนับเขาเล็กน้อย“ขอบพระทัยเสด็จอาที่ช่วยชีวิต!”“อืม!”หลังขอบคุณเสร็จแล้ว ก็หมุนตัวเดินไปยังทางออก จังหวะก้าวเท้าค่อนข้างรวดเร็ว นางอยากออกไปชมทิวทัศน์ธรรมชาติภายนอกเพื่อรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกมัน“ช้าก่อน!”เสียงของหลานเยาเยาดังขึ้นในทันใด จากนั้นสาวเท้ามาอยู่ที่เบื้องหน้านางเพื่อหยุดนางไว้เห็นเพียงสีหน้าของพระราชธิดาจาวหยางที่แข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าค้างเติ่งโดยพลัน มองดูนางด้วยสายตาที่มิอยากจะเชื่อ ถามขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า“ออกไปมิได้อย่างนั้นหรือ”196
