้อนใจ“รายงานองครักษ์ลับ จื่อซี แม่นางกล่าวว่า ห้ามใครเข้าไปทั้งนั้น แม้แต่อ๋องเย่ก็ไม่ได้ มิเช่นนั้น พระราชธิดาจะตกอยู่ในอันตราย” องครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประผู้หนึ่งกล่าวขึ้น“มิน่าล่ะ ถึงได้ขับไสข้าออกไป!” จื่อซีเข้าใจในทันใด จากนั้นจึงพูดอย่างหมดหนทางว่า “เข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะยืนรอตรงนี้แหละ”เวลาผ่านไปสักพักใหญ่184
ทันใดนั้น ภายนอกห้องมีเสียงดังขึ้นว่า “องครักษ์เงา จื่อซี นี่เจ้า …..”“ชู่ว!”จากนั้นก็สงบเงียบดังเดิมหลานเยาเยาที่อยู่ข้างในนั้น ไม่ได้ขยับศีรษะแม้เพียงสักนิด สายตาจับจ้องหยดนํ้ายาแต่ละหยด มือขวาวางอยู่บนจุดชีพจรของพระราชธิดาจาวหยาง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อยทันใดนั้นเอง!หูของนางขยับเบา ๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาเคลื่อนไปยังบานหน้าต่างมีหน้าต่างบานหนึ่งถูกแง้มออกเล็กน้อย นางฮัมในลำคอเบา ๆ หันศีรษะกลับแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้นเพียงครู่เดียว!“นึกไม่ถึงว่าจะระมัดระวังถึงเพียงนี้เชียว แม้แต่หน้าต่างก็ลงกลอนไว้แล้ว”จื่อซีขยับหน้าต่างไปมาอยู่ครู่ใหญ่ แต่ไม่ได้เปิดหน้าต่างออกแต่อย่างใด ยอมจำนนไปอย่างหมดหนทางตามองดูนํ้ายาขวดสุดท้ายที่ให้ไปแล้วครึ่งขวด อีกทั้งยังปรับหยดนํ้ายาให้ไหลลงไปโดยเร็วที่สุด ยามนี้ที่นอกประตู กลับมีเสียงเยือกเย็นทว่านุ่มทุ้มราวเสียงสตรีลอยมาโดยพลัน“จาวหยางเป็นอย่างไรแล้วบ้าง”“เรียนท่านอ๋อง ยังมิทราบเจ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งตอบตัวสั่นงันงก185
“ข้าเข้า
