ไปดูเสียหน่อยดีกว่า!”“ท่านอ๋อง เข้าไปมิได้เจ้าค่ะ แม่นางกล่าวไว้ว่า ห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปทั้งนั้น มิเช่นนั้น จะรบกวนการรักษาของพระราชธิดาได้เจ้าค่ะ” สาวใช้และองครักษ์คุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียงกัน“ฮึ นางร้ายกาจถึงเพียงนั้น ยังกลัวข้าเข้าไปดูอยู่อีกหรือ”หนนี้ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยอันใดอีกแล้ว จื่อซีที่ยืนอยู่ทางฝั่งหนึ่งก็มิได้กล่าวอันใดเพราะตัวเขาเองก็สงสัยใคร่รู้อย่างยิ่งว่า หลานเยาเยารักษาพระราชธิดาจาวหยางด้วยวิธีการใดกันแน่นอกจากนี้ เขายังจงรักภักดีต่อเจ้านายตนเท่านั้น เช่นนั้นแล้ว ยิ่งไม่มีทางออกไปขัดขวางอย่างแน่นอน!หลานเยาเยาสายตาจับจ้อง ขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้น เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากบ้าที่สุด!ดูท่าว่าคงกำลังจะพังเข้ามาข้างในเร็ว ๆ นี้แล้วหลานเยาเยามองไปยังนํ้ายาที่เหลืออยู่ครึ่งขวดโดยพลัน ไม่ทันจะได้คิดอันใดมาก ก็พลันนำเข็ม….อย่างไรก็ดี เสียงของเย่แจ๋หยิ่งลอยเข้ามาในหูอีกครั้ง“จื่อซี เปิดประตู!”“ขอรับ!”186
คราวนี้ จื่อซีถูมือทั้งสองเข้าด้วยกัน ชักกระบี่ยาวบนเอวออกมา แล้วแทงเข้าไปยังซอกประตู ก่อนขยับกลอนประตูออกด้วยความระมัดระวัง“ตุ้บ…..”กลอนประตูหล่นลงบนพื้น จื่อซีเก็บกระบี่ยาว ก่อนผลักประตูเปิดออกในทันใดภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เขาตื่นตกใจยามนี้ หลานเยาเยายืนอยู่ตรงทางเข้านี่เอง ทั้งยังยืนอยู่บนเก้าอี้ สองมือกอดอก หรี่ตามองดูพวกเขาที่อยู่เบื้องล่างจากด้านบน“แม่นางหลาน เสร็จเรียบร
