อนแม้กระทั่งฮ่องเต้กับไทเฮาในยามนี้ก็ยังมิกล้า หลานเยาเยาอยากตายหรืออย่างไรกันเมื่อเป็นเช่นนั้น!เขาแอบเศร้าสลดแทนนางในทันใด188
สายตาเยือกเย็นของเย่แจ๋หยิ่งหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวกำเป็นกำปั้นอย่างไม่รู้ตัว ทั้งตัวมีรังสีเย็นยะเยือกแผ่ออกมา เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับอย่างไรก็ดี หลังจากผ่านไปสักพักเสียงร้องโอดครวญของหลานเยาเยามิได้ดังขึ้น แต่กลับเป็นเสียงเย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งกล่าวขึ้นว่า“จื่อซี เผาตั๋วเงินทิ้งเสีย”“ขอรับ!” จื่อซีแอบโล่งใจแทนหลานเยาเยาทว่า เหตุใดเจ้านายจึงอยากเผาตั๋วเงินทิ้งเล่า ถึงแม้ว่าเจ้านายจะรํ่ารวย แต่ว่าตั๋วเงินพวกนี้ก็มิได้มีจำนวนน้อย ๆ เลย!จื่อซีที่คิดไม่ตกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เก็บตั๋วเงินบนพื้นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อคิดจะเดินออกไป เสียงเย่แจ๋หยิ่งก็ดังขึ้นอีกหนว่า“เผาในห้องนี้แหละ”“ขอรับ!”
189
