หลานเยาเยารู้ว่า ไม่ว่านางจะตอบเช่นไร เขาก็จะดันสายคล้องบนไหล่นางออกตามอำเภอใจอยู่ดีเมื่อชาติก่อน นางเป็นคนโดดเด่นในสายตาของผู้คน เป็นต้นแบบในการเรียนของเหล่าเด็กน้อย ใคร ๆ ก็ล้วนให้เกียรตินาง อิจฉานางกันทั้งนั้นไม่เคยมีใครทำให้นางอับอายเช่นนี้มาก่อนยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่สามารถต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย!นางรู้สึกว่านางถูกเหยียบยํ่าศักดิ์ศรีเข้าอย่างจังดังนั้น!นางจึงตะโกนเสียงดังว่า“ข้าผิดก็ผิดที่ข้าไม่ควรถูกบีบบังคับให้กระโดดลงเหวมา ข้าไม่ควรมาเจอท่านข้าไม่ควรฉีกเสื้อของท่าน ไม่ควรมัดท่านไว้ และยิ่งไปกว่านั้นคือ ไม่ควรช่วยชีวิตท่านเพื่อให้ท่านกลับมาปฏิบัติกับข้าเช่นนี้”ขณะที่พูด นํ้าตาของนางก็หยดลงเม็ดใหญ่…..“ตั้งแต่เล็ก คนอื่นก็แกล้งข้ารังแกข้า ข้าก็ทน เพราะว่าข้ายังเล็กนัก สู้ไม่ชนะพวกเขา ข้านึกว่าขอเพียงข้าเติบใหญ่แล้ว พวกเขาก็จะรังแกข้าไม่ได้อีก ทว่าในความเป็นจริงน่ะหรือพวกเขากลับหนักข้อยิ่งกว่าเดิมเสียอีก คู่หมั้นถูกพวกเขาแย่งชิงไปยังมิพอมิหนำซํ้ายังพยายามกำจัดข้าครั้งแล้วครั้งเล่า!173
ส่วนท่านน่ะหรือท่านอ๋องเทพสงครามผู้อยู่สูงเหนือผู้คนทั้งมวล ทั้งอยู่เหนือกฎหมายจะกระทำสิ่งใดก็ย่อมได้ ข้าช่วยท่านไว้แล้ว ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนใด ทว่า ท่านถือสิทธิ์อันใดมากระทำกับข้าเช่นนี้ ท่านถือสิทธิ์อันใดกัน ฮือฮือ……”เสียงนั้นเจ็บปวดและไร้ที่พึ่ง นํ้าตาร่วงเผาะ ๆ หยดนํ้าตาอุ่นหยดลงบนเย่แจ๋หยิ่ง
