ทำให้หัวใจของเขาอดหวั่นไหวไม่ได้!เขาตะลึงงันหลานเยาเยารํ่าไห้แล้ว ซํ้ายังสะอื้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็รู้สึกจนปัญญา และไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวเช่นไร…..เป็นเวลายาวนาน!หลานเยาเยายังคงนํ้าตาร่วงเผาะ ๆ ด้วยความเจ็บปวดอยู่ตรงนั้น เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง สตรีน่ารำคาญผู้นี้ เขาทนมาเป็นเวลานานมากแล้ว นางยังคงร้องไห้อย่างไม่หยุดหย่อน นึกว่าเขาจะไม่รู้ว่านางจงใจทำเช่นนี้หรือทำได้เพียงกล่าวเสียงเยือกเย็นขึ้นว่า“อย่า อย่าร้องนะ!”หลานเยาเยาเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบนํ้าตา สะอื้นไปพลางกล่าวไปพลางว่า“เช่นนั้นท่านช่วยนำมือออกไปได้หรือไม่”มือที่คุกคามของเขายังคงวางอยู่บนสายคล้องผ้าปิดหน้าอกของ ข้า อยู่เลย174
ถ้าหากไม่ทันระวัง แล้วสายคล้องขาดขึ้นมา มิใช่ว่านางจะเปลือยหมดหรอกหรือ นางมิยอมให้เป็นเช่นนั้นหรอก!พอได้ยินเช่นนั้น!เย่แจ๋หยิ่งเคลื่อนสายตาไปยังไหล่ขาวเนียนนุ่มของนาง อดกระแอมขึ้นมาทีหนึ่งไม่ได้ จากนั้นจึงรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วทว่า หลังจากเขาดึงมือกลับไป หลานเยาเยายังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย ทันใดนั้นสีหน้าของเขากลับเย็นชาขึ้นมา“ทำไมยังร้องอยู่อีกเล่า”“ท่าน ท่านอ๋อง ท่านช่วยสวมกางเกงได้หรือไม่ “ ท่านเป็นเช่นนี้ ข้าหวั่นใจเหลือเกิน รู้สึกไม่ปลอดภัยนัก“······”หลานเยาเยาก็จนปัญญาเช่นกัน!เจ้าหนุ่มน้อยนั่นกดนางแนบเสา ทั้งร่างเปลือยเปล่า มือหนึ่งบีบคอนาง มือหนึ่งฉ
