ีกเสื้อของนาง หากมีคนผ่านมาพบเข้า คงนึกว่าเขากำลังจะขืนใจนางเสียอีก!เย่แจ๋หยิ่งที่เพิ่งตระหนักได้ว่าร่างของตนไร้ซึ่งสิ่งปิดบัง รู้สึกร้อนขึ้นมาที่หลังหูโดยพลัน สีหน้าแลดูไม่ค่อยจะสู้ดีนัก จากนั้นหรี่ตาลง ขยับเข้ามาที่ข้างหูนางในทันใด แล้วพูดข่มขู่ว่า“หากกล้าป่าวประกาศออกไปล่ะก็ ข้าไม่มีทางอภัยให้เจ้าง่าย ๆ เป็น…..”ยังกล่าวไม่ทันจบ175
“เจ้านาย คุณชายเหลียงเฉินมาแล้วขอรับ!”จื่อซีเหินเข้ามาข้างในอย่างองอาจ ยังพูดไม่ทันจบร่างกายหยุดก็ชะงักโดยพลัน ตื่นตระหนกกับภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าจนอ้าปากค้างเขามาไม่ได้จังหวะหรอกหรือ มาขัดขวางเรื่องดี ๆ ของเจ้านายไปหรือเปล่าเห็นท่าทางเช่นนั้น ราวกับว่าเจ้านายกำลังจะสมปรารถนาโดยเร็วนี้แล้ว จื่อซีแสดงอาการเสียใจเล็กน้อย จากนั้นก็นํ้าตาคลอเบ้าขึ้นมาในทันทีเจ้านาย ในที่สุดท่านก็คิดได้แล้ว!เช่นนั้น จึงวางมาดขรึมโดยพลันแล้วกล่าวว่า “เจ้านาย เชิญท่านเสพสุขต่อเถิด!”พอพูดจบก็พลันถอยออกไปอย่างสุขุม เมื่อก้าวพ้นประตูก็กระโดดโลดเต้นขึ้นมาทันใด จากนั้นจึงวิ่งหายลับไปเย่แจ๋หยิ่ง “……”หลานเยาเยา “……”โถงทางเดินเงียบสงัดขึ้นมาในทันใด น่ากระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด!หลังผ่านไปเป็นเวลานาน!เย่แจ๋หยิ่งก็ปล่อยนางไป แสร้งเดินอย่างองอาจไปยังฉากกั้นที่มีเสื้อคลุมวางไว้อยู่ แท้จริงแล้วทั้งร่างนั้นแข็งทื่อ ไม่เป็นธรรมชาตินักหลังสวมเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว เย่แจ๋หยิ่งไม่แม้แต่จะหันมาม
