องนางสักนิดก็เดินจากไปแล้ว!176
เอ…..จากไปเช่นนี้เลยหรือแล้วนางจะทำเช่นไรดีล่ะยามนี้นางจะไปหาเสื้อผ้ามาได้จากที่ไหนกันยังดีที่หลังจากผ่านไปไม่นาน ก็มีสาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมถือเสื้อผ้ามาชุดหนึ่งด้วย“แม่นาง ท่านอ๋องกล่าวแล้วว่า เรื่องราวในวันนี้ทางที่ดีควรลืมไปเสียให้หมด”“ข้ารู้แล้ว!”เชอะ!ราวกับว่านางไปละลาบละล้วงเขาเสียมากมายอย่างไรอย่างนั้น หากจะว่าไปแล้ว แพทย์เสนารักษ์อย่างนาง ร่างเปลือยเปล่าแบบไหนก็เห็นมาหมดแล้ว ดูจนชินชาไปแล้วล่ะ!เฮอะ!มิใช่ว่าเพียงรูปร่างดีกว่าสักหน่อย ผิวขาวกระจ่างกว่าสักหน่อย ส่วนตรงนั้น…..ก็ใหญ่กว่าคนอื่นสักเล็กน้อยก็เท่านั้นเอง จะดูดีสักแค่ไหนกันเชียวนางยังไม่อยากจะมองเสียด้วยซํ้า!ยามนี้ สาวใช้กล่าวเสียงตระหนกว่า “แม่นาง เหตุใดจมูกของท่านจึงมีเลือดไหลเล่า”177
“……”——หลานเยาเยารีบสาวเท้าเข้าไปยังลานของพระราชธิดาจาวหยาง จื่อซีที่มารออยู่ตรงทางเข้าเป็นเวลานานแล้ว พอเห็นนางมา ตาเขาก็เปล่งประกายในทันใดกล่าวด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่งว่า“แม่นาง เชิญเข้ามาข้างในก่อนเถิดขอรับ!”“อืม!”มองดูจื่อซีปราดหนึ่ง นางรีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปข้างในภายในห้องมืดมิด ไร้ซึ่งแสงสว่างใด ๆ แม้ไม่ถึงขนาดที่จะมองนิ้วมือทั้งห้าไม่เห็นเมื่อยื่นมือออกไปก็ตาม แต่ทว่า เช่นนี้แลดูไม่ต่างไปจากยามราตรีเลยสักนิด“นั่นใครน่ะ”เสียงบอบบางของหญิงสาวนางหนึ่งลอยมาจากภายในห้องจื่อซีตอบโดยพลันว่า “พระร
