าชธิดามิต้องเป็นกังวลไปขอรับ เป็นแม่นางผู้ที่เคยช่วยชีวิตท่านไว้ก่อนหน้านี้”“อ้อ!” นางตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา จากนั้นจึงกล่าวถามอย่างมีความหวังว่า“สามารถรักษาให้หายได้จริง ๆ หรือ”ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากการเป็นลมเมื่อคราวก่อน จื่อซีก็บอกกับนางว่า มีผู้ที่สามารถรักษาโรคของนางได้178
นางก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก เพราะว่าทุกครั้งเขาก็พูดเช่นนี้ เพียงเพราะต้องการให้นางวางใจ ไม่อยากให้นางทำร้ายตัวเองก็เพียงเท่านั้นอันที่จริงแล้ว!นางเองก็อยากจะใช้ชีวิตดี ๆเพียงแค่ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ตลอดไปอยู่ท่ามกลางความมืดมิดไร้จุดสิ้นสุด ทุกวันคืนแบกรับความทรมานแสนสาหัส และยิ่งไม่อยากออกไปเป็นตัวประหลาดในสายตาผู้คนก็เท่านั้น“วางใจเถิด สำหรับข้าแล้ว อาการป่วยของท่านนั้นรักษาง่ายนิดเดียว อย่าได้มองโลกในแง่ร้ายเช่นนั้นเลย” หลานเยาเยากล่าวอย่างสบาย ๆโรคที่ประหลาดยิ่งกว่าโรคของพระราชธิดาจาวหยาง นางล้วนเคยรักษามาหมดแล้ว หากจะยุ่งยากก็ยุ่งยากตรงที่ต้องยกระดับกลไก จึงจะสามารถทำวัตถุดิบและภาชนะสำหรับทำพิษกู่ที่จะใช้รักษานางได้“เช่นนั้น ข้าก็จะยอมเชื่ออีกสักหนก็แล้วกัน!”หากครั้งนี้ยังไม่สำเร็จอีก ต่อให้นางไม่ปลิดชีพตนเอง นางก็รู้ดีว่าร่างกายของนางคงแบกรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้วหลานเยาเยาเดินมาอยู่ที่เบื้องหน้านาง พูดอย่างคลุมเครือว่า “เดี๋ยวจะเจ็บสักหน่อยนะ ท่านทนเอาหน่อยก็แล้วกัน!”“เจ็บอย่างนั้นรึ”179
พระราชธิดาจา
