วหยางรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง วิธีการรักษามิใช่ว่าเป็นการฝังเข็มทานยาหรอกหรือ จะเจ็บปวดได้อย่างไรกันทว่า สิ่งที่นางนึกไม่ถึงคือนางยังไม่ทันพูดจบ เสียงดัง “โอ๊ย” เจ็บแปลบที่ลำคอในทันใด ก่อนจะหมดสติไปโดยพลัน“เจ็บแล้วใช่หรือไม่”เมื่อตีพระราชธิดาจาวหยางจนสลบ หลานเยาเยาก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นโดยพลันคว้าจับมือของพระราชธิดาจาวหยาง ก่อนลากออกไปข้างนอก“แม่นาง พระราชธิดาเป็นอย่างไรหรือขอรับ”เป็นเพราะว่ามืดเกินไป จื่อซีจึงมิทราบเลยว่านางกระทำอันใดบ้าง“ไม่มีอันใด ในที่นี้ไม่มีแสงสว่างแม้สักนิด ประตูหน้าต่างก็ปิดสนิทหมด อย่าเพิ่งพูดถึงการรักษาเลย เพียงแค่หาจุดฝังเข็มก็หามิเจอแล้ว พาพระราชธิดาไปในที่สว่างสักหน่อยเสียดีกว่า”“แต่ทว่า….”พระราชธิดาจาวหยางไม่สามารถมองแสงสว่างได้ มิเช่นนั้นจะล้มป่วยโดยพลัน“วางใจเถิด! ข้าทำให้นางสลบแล้ว”“เช่นนั้น ท่านต้องการความช่วยเหลือหรือไม่”180
หลานเยาเยาร่างกายผอมบาง อุ้มพระราชธิดาออกไปข้างนอกผู้เดียว คาดว่าคงเปลืองแรงน่าดู เขาคิดว่าเขาน่าจะช่วยเหลือนางได้“ไม่จำเป็น ไม่จำเป็น เจ้าไปรอก่อนเถอะ เปิดประตูหน้าต่างทั้งหมดออกด้วย”คราวนี้ จื่อซีมิมีคำจะกล่าวแล้ว จึงทำได้เพียงจัดการตามความเห็นของนางเพียงแต่ว่า เมื่อเห็นหลานเยาเยาลากพระราชธิดาจาวหยางออกมาอย่างหยาบกระด้าง เขาอ้าปากกว้างจนสามารถยัดไข่เป็ดฟองใหญ่เข้าไปได้ถึงสองฟอง!จากนั้นจึงยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาให้นางด้วยความอัศจรรย์ใจ
