ข้าดูพอแล้ว อ๋องเย่ ท่านวางใจได้ ข้าสาบานว่าข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น”“ออกไปเดี๋ยวนี้!”แม้ไม่มอง เขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงสายตาที่ไม่ยอมลดละของหลานเยาเยา“ได้ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”168
ดังนั้น!หลานเยาเยาจึงเดินไปยังริมบ่ออย่างรวดเร็ว พอจะก้าวขาขึ้น “ติ๋ง” เลือดหยดหนึ่งหยดลงบนขอบบ่อบ้าจริง!เลือดกำเดาดันไหลลงมาเสียนี่!เช่นนั้น หลานเยาเยาจึงหมุนตัวกลับก่อนจะย่อตัวลง ใช้มือรองนํ้าในบ่อมาล้างจมูกตนเอง พร้อมทั้งล้างหน้าไปด้วยเลย พอจะลุกขึ้น ทันใดนั้นนางรู้สึกถูกปะทะด้วยแรงอาฆาต จึงกระโดดห่างออกมาสามเมตรในบัดดล“โครม….”เสียงดังกระหึ่ม เศษหินปลิวว่อน ทันใดนั้น ตำแหน่งที่นางยืนอยู่เมื่อชั่วครู่ปรากฏหลุมขนาดใหญ่หลานเยาเยาหันศีรษะมองเย่แจ๋หยิ่งที่ทำหน้าเหมือนคนโดนของอยู่ที่กลางบ่อมิหนำซํ้าสายตาของเขายังดูสงบนิ่งไม่ไหวติงเสียยิ่งกว่าเดิมบ้าที่สุด!ในใจของหลานเยาเยารู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาจากนั้น จึงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตผู้ใดจะรู้เล่าว่า….ยังวิ่งไปได้ไม่ถึงสามเมตร เสียงดัง “โป๊ก” ปะทะเข้ากับร่างแกร่งที่ชุ่มนํ้า ไม่ต้องมอง หลานเยาเยาก็รู้ดีว่านางวิ่งชนเย่แจ๋หยิ่งเข้าแล้ว169
เพียงแต่ไม่รู้ว่า ร่างกายของเขาเปรียบดั่งผนังทองแดงกำแพงเหล็กดี ๆ นี่เองพอชนไปทีหนึ่ง อวัยวะภายในทั้งห้าของนางเกือบจะเคลื่อนออกจากตำแหน่งเดิมอยู่แล้วไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด นางเงยหน้าสบตากับดวงตาที่สงบนิ่งและแลดูขุ่นมัวของเขา แล้วอดก้า
