วเท้าถอยหลังไปมิได้“อ๋องเย่ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกันเถิด พระราชธิดาจาวหยางยังคงรอ…..”ผู้ใดจะทราบเล่า!ยังไม่ทันกล่าวจบ มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยคราบนํ้าก็บีบเข้าที่ลำคอของนางจากนั้นเค้นแรงจนนางไม่อาจแม้แต่จะขยับตัวไปที่ใดได้ จึงก้าวถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดก็ปะทะกับเสาเข้าอย่างจัง“อ๊ะ…..”“อ๋องเย่?”เมื่อรู้สึกว่าลำคอนางถูกบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เดิมทีนางคิดว่านางคงจะตายแน่แล้ว แต่กลับพบว่าเขาหยุดมือไว้กะทันหันนางมองไปที่เขาในทันที กลับพบว่าเย่แจ๋หยิ่งยิ้มอย่างกระหาย ราวกับว่าได้พบเจอเรื่องที่น่าสนุกอย่างไรอย่างนั้น“เมื่อแอบมองข้าแล้ว จำต้องชดใช้!”กล่าวพลางมองใบหน้านางไปด้วย ทันใดนั้นก็ยื่นมือไปแตะที่หน้าของนาง พูดเสียงเย็นว่า “เมื่อสักครู่ เจ้ามองตรงส่วนนี้ของข้าใช่หรือไม่”170
ไม่ทันได้รับคำตอบจากนาง มือก็ค่อย ๆ เคลื่อนลงมาข้างล่างอย่างเชื่องช้าเลื่อนผ่านลำคอถึงกระดูกไหปลาร้า และยังมีท่าทีว่าจะเลื่อนตํ่าลงไปอีก…..ยามนี้!พอเขาเห็นนางพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง ก็จงใจคลายมือที่บีบลำคอของนางออก ให้นางได้พูด“คนอันธพาล บ้าตัณหา……”เสียงดัง “แควก”หลานเยาเยารู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก เสื้อผ้าถูกฉีกทิ้งครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นผ้าปิดหน้าอกสีแดงสดทันใดถึงนางจะผอมแห้ง แต่ส่วนที่ควรมีเนื้อหนังนางก็นับว่ามีอยู่ ผ้าปิดหน้าอกชิ้นนั้น แม้จะแหวกไม่ลึกมาก แต่ก็เพียงพอที่จะดึงดูดคนได้จากเนินนูนนั้นเย่แจ๋หยิ่งชะงักไ
