ปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบหันหน้าหลบไปทางอื่น!“เหตุใดจึงไม่ร้องแล้วเล่า” เขาถามเสียงเย็น“หากข้าร้องแล้ว ท่านจะยั้งมือหรือ”นางตระหนักได้แล้วว่า เขาไม่ได้มีความคิดที่จะฆ่านางแต่อย่างใด หากแต่กำลังแกล้งนาง และแก้แค้นนางอยู่ต่างหากมองเห็นแววตาที่ใช้มองเหยื่อของเขา ก็รู้แล้วว่าเขาผูกพยาบาทกับนางมากเพียงใด“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”171
เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นมาอย่างเยือกเย็น!“อ๋องเย่ ข้าผิดไปแล้ว ผู้ใจกว้างอย่างท่านไม่ควรถือสาเรื่องเช่นนี้เลย ปล่อยข้าไปเถิดนะ!”เมื่ออยู่เบื้องหน้าผู้ที่เก่งกล้าสามารถ แผนการร้ายต่าง ๆ ล้วนไม่เกิดผลดังนั้น ทำได้เพียงปรับไปตามสถานการณ์แล้ว“ผิดไปแล้วหรือ เฮอะ!”“แควก……”หน้าอกของนางเย็นขึ้นมาอีกวูบ อีกเพียงนิดเดียวหลานเยาเยาก็จะร้องไห้ออกมาแล้ว เสื้อองครักษ์ที่ถูกเขาดึงทึ้งไปสองหนไม่เหลือชิ้นดี ยามนี้เรือนร่างส่วนบนของนางเหลือเพียงผ้าปิดหน้าอกสีแดงสดชิ้นหนึ่งเท่านั้น“ผิดไปที่ใดกัน” เขาถามเสียงเย็นมองดูหลานเยาเยาที่โกรธจัด แต่จำต้องแบกรับไว้อย่างไม่มีทางเลือก ช่างสาแก่ใจดีจริงเห็นนางไม่พูดไม่จา เขาก็ยื่นมือไปดันสายคล้องผ้าปิดหน้าอกบนไหล่ของนาง…
172
