งนิ่งซื่อ ยกเท้าขึ้นมาวาดที่บั้นท้ายของนาง ก่อนถีบเข้าไปอย่างจังทีหนึ่ง นิ่งซื่อจึงถูกผลักเข้าไปอยู่ท่ามกลางหมอกควันที่หนาทึบเสียงดัง “โครม”ล้มลงไปอยู่ตรงข้างเท้าของแม่นมนางหนึ่งพอดี แม่นมนางนั้นส่งเสียงร้องขึ้นในทันใดว่า “เจ้าคนตํ่าอยู่ที่ข้างเท้าของข้า พวกเจ้ารีบมาจัดการสั่งสอนนางอย่างสาสมสักชุดเร็ว”พอกล่าวจบ ตัวนางเองก็ยกแส้ขึ้นมาก่อน แล้วฟาดลงไปอย่างจัง…..“เพียะ…..”“โอ๊ย!”159
นิ่งซื่อที่กำลังมึนงง ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ก็ถูกแส้ฟาดใส่อย่างรุนแรงไปหนึ่งหน นางปวดร้าวจนหน้าตาบิดเบี้ยว“นี่ข้าเอง อย่าตีข้า ข้าคือคุณหญิงแม่….”ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกคนที่ทะยานมาจากด้านหลังถีบเข้าให้ ภายหลังเสียงของนางจึงมีเพียงเสียงร้องโอดครวญเข้ามาแทนที่ทันใดนั้น ภายในห้องยุ่งเหยิงอีนุงตุงนัง เมื่อรอจนควันจางหายไปหมด เหล่าสาวใช้และแม่นมต่างตกใจกลัวเบิกตากว้าง ใบหน้าบวมชํ้าเปื้อนเลือดที่อยู่เบื้องหน้า คนที่มีผมเผ้ากระเซอะกระเซิงซํ้ายังสวมเสื้อผ้ายับยู่ยี่ผู้นี้ คือคุณหญิงหรือยิ่งไปกว่านั้น ภายในห้องไม่มีแม้แต่เงาของหลานเยาเยามาเนิ่นนานแล้ว——ที่หน้าประตูจวนอ๋องเย่หญิงสาวร่างบอบบางนางหนึ่ง ยืนสองมือเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูบานใหญ่จ้องตากับหนึ่งในองครักษ์เฝ้าประตูที่ใบหน้าเป็นอัมพาตอย่างจนปัญญา“ข้า ก็บอกแล้วอย่างไร ว่านายท่านของพวกเจ้าให้ข้ามาเอง”นี่มันบ้าบอสิ้นดี!ไม่ยอมให้นางเข้าไปอย่างนั้นหรือหลานเยาเยาโมโหจนก
