เงินเล่มหนึ่งในมือทิ่มลงยังนิ้วชี้ของนางอย่างรุนแรง….“โอ๊ย ข้าเจ็บ เจ็บนะ!”หลานเยาเยาขมวดคิ้วแน่น ส่งเสียงร้องดังพอเห็นเช่นนั้น!ผู้คนในห้องต่างแสดงท่าทีดูแคลนและดูสบอารมณ์อย่างยิ่ง เดิมทีนิ่งซื่อเกรงว่าหลานเยาเยาจะต่อต้าน คิดไม่ถึงว่าจะลงมือได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ ดูท่าก่อนหน้านี้นางคงจะกังวลเกินไปเมื่อเป็นเช่นนี้!นางยิ้มเยาะแล้วกล่าวขึ้นว่า“เจ้าคนตํ่า ตอนนี้อยากจะขอร้องอ้อนวอนข้าหน่อยไหม หรือว่าเจ้าอยากจะลิ้มลองรสเข็มอีกสักครา”155
“ข้าติดใจมาก หากเจ้าอยากรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร เจ้าต้องไปถามแม่นมดูแล้วล่ะ!”หลานเยาเยายิ้มละมุน ยื่นนิ้วที่ถูกแม่นมจับไว้เมื่อสักครู่โบกให้นิ่งซื่อดู สื่อว่าตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดคราวนี้นิ่งซื่อนิ่งงัน!แม่นมที่ทิ่มเข็มใส่หลานเยาเยาก็ตะลึงเช่นเดียวกัน!นางมองเห็นปลายนิ้วของหลานเยาเยา ไม่มีร่องรอยอันใด ทันใดนั้นก็มองกลับมาดูที่มือของนางเอง“โอ๊ย……”เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นในที่สุด หลานเยาเยาหัวเราะพลางยักไหล่ตายจริง!การตอบสนองระดับนี้ หากลงมือฆ่าพวกนาง เกรงว่าพวกนางคงไม่รู้ด้วยซํ้าว่าตนตายได้อย่างไรแววตาของนิ่งซื่อเปลี่ยนไป ทันใดนั้นหันไปมองสาวใช้เฝ้าประตูสองคนตะคอกเสียงดุร้ายว่า “นี่พวกเจ้าสองคน ยังไม่รีบไปช่วยเหลือนางอีก”“เจ้าค่ะ คุณหญิง!”สาวใช้สองคนขานรับก่อนก้าวออกมา ม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมยึดแขนของหลานเยาเยาไว้ ส่วนแม่นมผู้ทิ่มเข็มนั้น ดึงเข็มที่ปักอยู่
