ู้สึกหวาดกลัวนางขึ้นมา เจ้าคนถ่อยที่ครั้งหนึ่งนางไม่เคยคิดจะแยแสความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้นางหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่งดังนั้นวันนี้จักต้องทรมานนางอย่างเหี้ยมโหด ให้นางรู้ไว้เสียบ้างว่าสิ่งใดคือคนไม่รู้จักเจียมตัว และสิ่งใดคือการอยู่เหมือนตายทั้งเป็นและเพื่อให้ตนกลับไปมองนางอย่างดูแคลนเหมือนดั่งวันวาน!พอเห็นแววตาของนิ่งซื่อที่อยู่ไม่นิ่ง หลานเยาเยาส่งเสียงหัวเราะ “ฮ่า ๆ” ทั้งยังขำจนตัวโยกราวกับว่าได้ฟังเรื่องที่ขำขันมากอย่างไรอย่างนั้น“ฮ่าฮ่าฮ่า….”“ขำอะไรของเจ้า”เห็นนางหัวเราะอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ทิ่มแทงใจของนิ่งซื่อเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งเพราะรอยยิ้มนี้ ยิ่งทำให้นางรู้สึกโมโหมากขึ้นไปอีก“ไม่มีอันใด ไม่มีอันใดหรอก เริ่มทรมานข้าเลยเถอะ ข้าจะรอไม่ไหวแล้ว!”หลานเยาเยาที่กลั้นยิ้มอย่างยากลำบาก โบกมือสื่อให้พวกนางรีบลงมือนางไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก อีกสักครู่นางยังต้องไปจวนอ๋องเย่เพื่อถวายการรักษาให้พระราชธิดาจาวหยางอีก เวลานางมีค่าอย่างยิ่ง“นี่พวกเจ้ายังรีรอสิ่งใดอีก ลงมือซะ!”154
เห็นท่าทีที่ไม่แยแสของนาง นิ่งซื่อโมโหจนเสียงสั่นได้ยินคุณหญิงท่านนี้ออกคำสั่ง แม่นมนางแรกที่ถือเข็มปักก็ก้าวออกมาในทันที ยื่นมือไปจับมือของนางไว้ในทันใดสายตาของแม่นมจับจ้องไปที่ปลายนิ้วที่ผอมจนเห็นกระดูกของหลานเยาเยาใบหน้ายิ้มเยาะด้วยความกระหยิ่มใจ“คุณหนูหก ฮ่าฮ่า หม่อมฉันมารับใช้นายท่านแล้ว!”สั่งมาเลยเถิด!เข็ม
