องมือทรมานอย่างเบาที่พบเห็นได้บ่อยทั้งนั้น ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่อยู่ลานหลังแอบนำมาใช้เพื่อสั่งสอนคน152
นี่นิ่งซื่ออยากให้นางได้ลิ้มลองเครื่องมือทรมานทุกรูปแบบเลยหรือ“เจ้าคนถ่อย หากตอนนี้เจ้าคุกเข่าอ้อนวอนให้ข้าปล่อยเจ้าไป บางทีเจ้าอาจจะไม่ถูกทรมานก็ได้!” นิ่งซื่อยิ้มเยาะนับตั้งแต่หลานเยาเยาเดินเข้าประตูมาจนถึงยามนี้ นางถูกหลานเยาเยาพูดจากระทบกระเทียบอยู่ตลอด ในใจแม้จะมีโทสะแต่ก็ระบายออกมาไม่ได้ ตอนนี้นางอยากรู้นักว่าหลานเยาเยาจะทำตัวก๋ากั่นได้อย่างไรอีก“เฮอะ! ข้าคุกเข่าขอร้องเจ้าไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด”นิ่งซื่อให้พวกสาวใช้หลอกนางมาที่นี่ แล้วยังเตรียมการให้องครักษ์มาขวางกั้นทางนางไว้แต่เนิ่น ๆ พอนางเข้าประตูมา ยังไม่ทันนั่งให้หายเหนื่อย ก็ถูกปิดประตูขังไว้เสียแล้ว….วางอำนาจบาตรใหญ่ปานนั้น หากนางคุกเข่าอ้อนวอนก็จะไม่ทรมานนางแล้วอย่างนั้นหรือคนโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่อ!“แน่นอนว่าต้องมีประโยชน์สิ!”ไม่ทราบว่าเหตุใด เมื่อก่อนเวลาเห็นหลานเยาเยาก้มหัวอ้อนวอนนางถึงไม่ได้ใส่ใจ ทว่ายามนี้ พอเห็นนางยิ้มแสยะ ท่าทางวาจาร้ายกาจ ถึงอยากให้นางคุกเข่าคำนับยอมรับว่าตนผิด ราวกับว่าการกระทำเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้นางรู้สึกสะใจได้น่าเสียดาย….153
หลานเยาเยาในยามนี้ราวกับว่าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางไม่ใช่คนอ่อนแอขี้กลัว หรือยอมโอนอ่อนอีกต่อไป ทำให้นางกลายเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ในทันใดยิ่งไปกว่านั้นในใจยังแอบร
