ากลัวเช่นนี้มาก่อน เวลานี้ จึงทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น และกรีดร้องด้วยความกลัวแม่แต่คนที่เคยออกรบอย่างหลานเฉินมู๋ ทันทีที่ได้เห็นภาพที่น่ากลัวเช่นนี้ ตาก็เบิกโพลง ขาอ่อนแรงโดยไม่รู้ตัวแต่ว่า!เขาก็ยังตั้งสติได้เร็ว รีบสั่งให้คนพาหลานชิวหยุนและนิ่งซือ ออกไปจากที่นี่ทันทีอีกทั้งในเวลานี้ บรรดาสัตว์มีพิษทำราวกับว่าได้กลิ่นอาหารอันโอชะ ทั้งหมดพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง136
หลานเฉินมู๋มองดูด้วยความโกรธ แล้วด้านที่โหดร้ายในตัวก็ปรากฏขึ้น พร้อมตะโกนว่า:“ฆ่ามัน จงฆ่าสัตว์ร้ายพวกนี้อย่างไม่ต้องปรานี”พูดจบ ก็ดึงดาบที่เอวออกมา ฟันไปที่สัตว์มีพิษเหล่านั้น เหล่าองครักษ์ที่กลัวจนหัวหด เมื่อเห็นแม่ทัพออกโรงต่อสู้ด้วยตนเอง พวกเขาก็จำที่จะต้องสู้ด้วยแต่ว่า!กำลังในการต่อสู้ถดถอยลงอย่างรวดเร็วไม่นาน องครักษ์หลายคนที่โดนกัด พิษก็กำเริบจนตาย ถึงแม่หลานเฉินมู๋เองจะไม่เป็นไร แต่ตอนนี้กำลังใจในการต่อสู้ ก็ค่อยๆถดถอยเมื่อเห็นว่าทางขวามือมีงูพิษตัวหนึ่งกำลังพุ่งมาที่เขา เขาก็ดึงเอาองครักษ์ที่อยู่ใกล้ตัวมาบังไว้ องครักษ์ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกกัดตายเสียแล้วจากนั้นก็ถูกหลานเฉินมู๋โยนลงที่พื้น สัตว์มีพิษเหล่านั้นก็เข้ามาล้อมพันตัวเขาหลานเฉินมู๋มองดูสัตว์มีพิษที่กำลังถาโถมเข้ามากัดองครักษ์ ก็ไม่พูดไม่จาเตรียมที่จะเดินออกไปและปิดประตูห้อง หลังจากนั้นก็จะจุดไฟเผาห้องแต่ไม่นึกว่า พอเดินออกมาถึงประตู บนขื่อมีแ
