มงป่องพิษตัวหนึ่งกำลังกระโดดลงมา แต่กว่าที่หลานเฉินมู๋จะรู้ตัว ก็สายไปเสียแล้ว ในตามองเห็นแมงป่องกำลังจะหล่นมาถึงตัวเขาแล้ว……“ท่านพ่อ หมอบลง”เสียงที่ดังมาอย่างกะทันหัน ทำให้เขาหมอบลงโดยไม่ทันได้คิด137
หลานเยาเยายิ้มมุมปาก แล้วก็ใช้ไม่ตีจนแมงป่องลอยกระเด็นออกไปหลังจากนั้นก็ตีที่ตัวของหลานเฉินมู๋อีกหนึ่งครั้งครั้งนั้นเป็นการตีอย่างสุดแรง!“โอ๊ย!”หลานเฉินมู๋ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็มีคางคกตัวหนึ่งหล่นลงมาจากบนตัวเขา เมื่อมองไปที่คนที่มาปรากฎตัวอยู่ข้างๆ หลานเฉินมู๋ก็ตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า:“……เยาเยา!”เมื่อเห็นท่าทีที่ตะลึงของหลานเฉินมู๋ หลานเยาเยาก็แอบยิ้มเยาะ แล้วทำทีพูดด้วยความกังวลและหวาดกลัวว่า: “ท่านพ่อรีบออกไปเร็ว สัตว์มีพิษเต็มไปหมดเลย”“รู้แล้ว!”หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็วิ่งออกไปจากประตูพร้อมกัน “ปัง” เสียงประตูถูกปิดกระแทกอย่างแรง อีกทั้งสัตว์มีพิษก็ไม่ได้ตามออกมา พวกมันแค่กัดกินคนตายที่อยู่ภายในห้องหลานเฉินมู๋รีบสั่งให้คนเตรียมลูกธนูจุดไฟ หลังจากจุดไฟเสร็จ เขาก็สั่งอย่างดุดันว่า:“ยิง!”“ชัวะ ชัวะ ชัวะ……”138
ลูกธนูจุดไฟนับไม่ถ้วนถูกยิงเข้าไปในห้อง เพียงแป๊บเดียวไฟก็ลุกไหม้ขึ้นในห้องเมื่อมองไปยังไฟที่กำลังลุกโชน ดวงตาของหลานเยาเยาก็ดูเย็นชาสาเหตุที่ทำให้สัตว์มีพิษเหล่านี้บ้าคลั่ง เป็นเพราะนางโรยผงยาที่จะทำให้พวกมันบ้าคลั่งเอาไว้ภายในห้อง โดยเฉพาะในถ้วยย
