าที่วางอยู่กลางห้อง นางใส่ไว้อย่างเต็มที่เลยทีเดียวอีกทั้งสัตว์มีพิษเหล่านั้นไม่กล้าออกมาข้างนอก เป็นเพราะนางสกัดไว้“ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม!”หลานเยาเยาเดินไปยืนข้างๆหลานเฉินมู๋ แล้วไต่ถามด้วยสีหน้ากังวลพอได้ยิน!หลานเฉินมู๋ก็หันกลับมามองนาง ดวงตาเริ่มแดงกํ่า:“เยาเยา ขอโทษด้วย พ่อผิดเองที่กล่าวโทษเจ้า เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”มองดูลูกสาวที่เพิ่งจะช่วยชีวิตตนเองไว้ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผอมจนหนังหุ้มกระดูก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลืมที่จะเป็นห่วงเขาช่างรู้สึกละอายใจจริงๆอีกทั้งนิ่งซือเองก็กลัวจนหนีไปซ่อนตัวอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะกำชับให้องครักษ์เฝ้าระวังอย่างเข้มงวด เพราะเกรงว่าจะเผลอปล่อยให้มีสัตว์มีพิษหลุดออกมา139
“ขอแค่ท่านพ่อไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น!”แผลบนแขน นางตั้งใจกรีดขึ้นเอง ส่วนที่ช่วยหลานเฉินมู๋ ก็เพียงต้องการให้เขาจัดการกับพวกของนิ่งซือเท่านั้น“ได้รับบาดเจ็บหรือ? พ่อจะให้พ่อบ้านไปเชิญหมอมา”เมื่อเห็นรอยขีดข่วนบนแขนของหลานเยาเยา หากเป็นหลานเฉินมู๋คนก่อนแม้สนก็ยังไม่สน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หลานเยาเยาช่วยชีวิตเขาเอาไว้ อีกทั้งยังเป็นห่วงเขาขนาดนี้เขาจะต้องทำดีกับนางแน่นอน!ดังนั้น!หลานเฉินมู๋มองไม่รอบๆ แต่กลับไม่พบเงาของพ่อบ้าน เขาจึงโมโหทันที“พ่อบ้าน พ่อบ้านอยู่ไหน?”“เรียนท่านแม่ทัพ พ่อบ้านไม่อยู่ขอรับ” องคร
