ยาเยาก็ยกมือขึ้นจะเช็ดนํ้าตา แต่ได้ยินเหมือนเสียงของบรรดาสัตว์มีพิษกำลังเริ่มสำแดงฤทธิ์ จึงเอามือลง“เอาเถอะ เอาเถอะ! คุณหนูหก ข้าจะช่วยท่านเอง”ไม่ต้องร้องไห้แล้ว ปกติก็ผอมเหมือนลิง พอร้อง ก็ยิ่งดูน่าเกลียดเข้าไปใหญ่!แน่นอนว่า จริงๆในใจของเขาก็ยังพอจะมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอยู่บ้าง“งั้นตั๋วเงินนี้……”หลานเยาเยามองตั๋วเงินสองใบที่ถืออยู่ในมือ ใบหนึ่งมูลค่าห้าร้อย ใบหนึ่งมูลค่าหนึ่งพัน ทำท่าทางน่าสงสารตั๋วเงินต้องเอาอยู่แล้ว!ถิงเมี่ยนยื่นมือไปคว้าตั๋วเงินทั้งสองใบ แต่ดึงมาไม่ได้เพราะหลานเยาเยากำไว้แน่นถิงเมี่ยนคิดในใจ:122
นางต้องลำบากมามากถึงจะเก็บเงินได้เยอะขนาดนี้ หากเอามาหมด ต่อไปภายหน้า นางจะอยู่ต่อได้อย่างไรดังนั้น จึงเอาแค่ใบละหนึ่งพันใบเดียว แต่ก็ยังคว้ามาไม่ได้ จึงมองหลานเยาเยา เห็นนํ้าตาหลานเยาเยาหยด “แหมะๆ” อย่างไม่ขาดสาย“คุณหนูหก ท่านวางใจเถอะ ข้าถิงเมี่ยน ต่อให้จะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่ก็มีความชอบธรรม หากรับปากเรื่องใดก็จะต้องทำให้ได้ เรื่องนี้ข้าจะทำแบบไม่ให้ทิ้งร่องรอยเลยถิงเมี่ยนคิดว่าหลานเยาเยาไม่ให้ตั๋วเงิน เป็นเพราะกลัวว่าเขาจะไม่รักษาสัญญา ดังท่านจึงต้องแสดงท่าทีจริงใจเป็นการรับประกันแต่ใครจะไปนึก……ทันทีที่เขาพูดจบ หลานเยาเยากลับเก็บตั๋วเงินคืน หลังจากที่นางเช็ดนํ้าตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย นํ้าตาก็หยุดไหลเหมือนสั่งได้“เมื่อกี้รู้สึกร้อน จึงใช้ตั๋วเงินมาทำเป็นพั
