ด ตอนนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย” พอพูดจบก็เอาตั๋วเงินเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ หลังจากนั้นจึงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจว่า:“ขอบคุณมาก พี่ใหญ่ถิงเมี่ยน”“ข้าไปก่อนล่ะ จะรอฟังข่าวดีจากท่าน!”พูดจบ ก็เดินออกไปแบบสง่างามพวกเขาเหล่านั้นเห็นหลานเยาเยาค่อยๆเดินจากไปต่อหน้าต่อตา ก็มีหนึ่งคนพูดขึ้นด้วยความเสียดายว่า:123
“พี่ใหญ่ คุณหนูหกไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ?”“แคก แคก!” ถิงเมี่ยนผู้ซึ่งสติเพิ่งกลับเข้ามาอยู่กับตัว ถอนมือที่คว้าอยู่กลางอากาศกลับมาอย่างเขินอาย “ไปก็ไปสิ ทำเรื่องของตัวเองให้เสร็จก็พอแล้ว”ตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งพันจำนวนสองใบที่มอบให้ก่อนหน้านี้ก็มากเกินพอ พวกเขาไม่ขาดทุนเลยสักนิด แถมยังถือว่าได้มากอีกด้วย“ใช่ ใช่ ใช่ พี่ใหญ่พูดถูก เพียงแต่เมื่อกี้ข้าเห็นเหมือนกับว่าคุณหนูหกนำอะไรบางอย่างไปเช็ดที่ตา หลังจากนั้นนํ้าตาก็ไหลไม่หยุด สิ่งที่คุณหนูหกเพิ่งพูดเมื่อกี้คงไม่ใช่เรื่องหลอกลวงใช่ไหม?” มีหนึ่งคนเริ่มสงสัยพอได้ฟังดังนั้น!ถิงเมี่ยนก็หัวเราะเบาๆ: “นํ้าตาเป็นของปลอม ความเจ็บปวดก็เป็นของปลอมแต่หัวใจที่ตายด้านนี่สิของจริง ไปเถอะ!”หลังจากที่พวกเขาจากไป ก็มีชายผู้สวมหน้ากากสีเงินคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด แล้วก็มองตามไปยังที่ที่หลานเยาเยาเดินหายไปด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วก็หายวับไปทิ้งไว้เพียงร่องรอย……_____ยามหนู (เวลา24:00-2:00) เพิ่งผ่านไป แสงจันทร์สีนวลก็ส่องกระทบลงมายังพื้นดิน จริง
