ากำลังง่วงอยู่?”องครักษ์ผู้นั้นทำท่าทางรำคาญ แล้วยื่นมือไปปัด “มือ” ที่อยู่บนไหล่ของเขาเมื่อมือไปสัมผัสถูก กลับรู้สึกว่าเย็นๆและนิ่มๆเขาหันไปดูด้วยความตกใจ มีงูตัวใหญ่หนึ่งตัวกำลังเลื้อยไปที่หน้าของเขา“เห้ย……”องครักษ์อีกคนหนึ่งหนีไปนานแล้ว ที่ขาของเขายังมีแมงป่องอีกสองตัว ไต่เข้าไปในกางเกงของเขาเมื่อได้ยินเสียงร้องโวยวาย องครักษ์อีกสองคนจึงชักดาบ แล้วฟันไปที่งูที่กัดองครักษ์คนนั้น แล้วก็ดูดพิษออกให้แก่พวกเขา ภายในห้องก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวของหลานชิวหยุนองครักษ์สองคนรีบไปในทันที“ปัง……”ประตูห้องถูกพังเข้าไป ในแสงสลัวก็มองเห็นหลานชิวหยุนนั่งขดตัวอยู่ที่มุมเตียง ห่อตัวด้วยผ้าห่มอย่างแน่นหนา แล้วพูดไม่หยุดว่า:“มีงู มีงู……”ไม่นาน ไฟในจวนแม่ทัพก็ถูกจุดสว่างขึ้น หลานเฉินมู๋และนิ่งซือที่ยังอยู่ในชุดนอนก็วิ่งมาที่ลานของหลานชิวหยุนอย่างเร่งรีบ คนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วคความสง่างาม ส่วนอีกคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล126
แต่เมื่อเห็นหลานชิวหยุนแล้ว หลานเฉินมู๋ก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมากเพราะหลานชิวหยุนที่กำลังอยู่ในอาการตกใจกลัวอย่างมาก กำลังกอดองครักษ์คนหนึ่งอยู่ แม้แต่เท้าก็เหยียบอยู่บนเท้าขององครักษ์ มัวแต่กลัวงูจะมากัดตนเอง จนลืมดูว่าเสื้อผ้าของตัวเองหลุดลุ่ยอยู่ทันทีที่เห็นเรื่องไม่เหมาะสมก็รีบดึงตัวหลานชิวหยุนมาอยู่ข้างๆตัวเอง แล้วจึงจัดเสื้อผ้าของนางให้เรียบร้อย“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
