“อืม! ข้าทราบแล้ว”หลานเยาเยานำยาพิษออกมาหนึ่งขวด เปิดฝา แล้วนำยาพิษหยดลงบนเข็มเงิน เช่นนี้ถึงจะออกจากห้องได้อย่างวางใจขอให้ความรู้สึกที่สัมผัสถึงแรงสังหารก่อนหน้านี้ เป็นเพียงการเข้าใจผิดด้วยเถิดในไม่ช้าหลานเยาเยาถอดหมวกผ้าคลุมออก ถือกระเป๋าพยาบาลเดินตามท่านหานมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของอ๋องเย่ เห็นท่านหานทำทีจะหันหลังเดินกลับ นางจึงรีบถามว่า :“ท่านไม่เข้าไปกับข้าหรอกหรือ?”“แคก แคก อ๋องเย่ไม่ชอบคนพลุกพล่าน เจ้าวางใจเถอะ อ๋องเย่เข้ากับคนง่าย” กล่าวเช่นนี้หมายความว่าให้นางเข้าไปคนเดียวเข้ากับคนง่าย?อย่ามาหลอกซะให้ยาก!แต่เมื่อท่านหานพูดจบ ก็เดินจากไปทันที“……”หลานเยาเยาสูดหายใจลึกๆหนึ่งครั้ง แล้วจึงเคาะประตู83
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……”“อ๋องเย่ ข้านำกระเป๋าพยาบาลมาให้ท่านแล้ว”แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบ หลานเยาเยากลอกตาหนึ่งครั้งด้วยความเบื่อหน่าย มีคนอยู่ข้างในแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมขานตอบ แย่จริงๆสูงส่งสักแค่ไหนกันเชียว?ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่มุกเย่หมิง นางไม่มีทางยอมอ่อนน้อมให้เช่นนี้แน่เช่นนั้น!นางจึงแลบลิ้นปลิ้นตาอยู่ที่ประตู “แบร่ แบร่ แบร่” เพื่อแสดงความดูถูก“แอ๊ด……”ทันใดนั้นเอง ประตูก็เปิดออก สัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดออกมา เมื่อมองเข้าไปข้างใน ก็มีบุรุษสวมหน้ากากสีเงินปรากฏตัวขึ้นต่อหน้านาง ดวงตาที่ดูลึกซึ้งคู่นั้นกำลังจ้องมองนางอยู่ ร่างกายของนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคนแปลกหน้า“แ
