คก แคก……”หลานเยาเยาสำลักนํ้าลายจนเกือบจะกัดลิ้นตัวเองแต่ว่า!ดวงตาของนางกลับเป็นประกายขึ้นทันที84
ท่วงท่าที่ดูสง่างาม รูปร่างที่ชวนให้หลงใหล ผิวกายที่ขาวเกลี้ยงเกลา ไม่รู้ว่ารูปลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนั้นจะเป็นอย่างไร“อ๋องเย่ นี่กระเป๋าพยาบาลของท่าน” หลานเยาเยาพยายามเก็บอาการ แล้วส่งมอบกระเป๋าพยาบาลให้ด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานเย่แจ๋หยิ่งหรี่ตาลง ในแววตาสะท้อนให้เห็นถึงความอันตราย อากาศหนาวโดยรอบเริ่มทวีขึ้น ยังไม่ทันรู้ตัว ก็มีมือเข้ามาโอบอยู่ที่เอวเสียแล้ว“อ๋องเย่?”เมื่อเห็นว่าอ๋องเย่ไม่พูดอะไร หลานเยาเยายิ่งถามด้วยความระมัดระวัง ถึงแม้บนใบหน้าจะฉาบด้วยรอยยิ้มแต่ว่า……บนหน้าผากกลับเต็มไปด้วยเหงื่อเป็นเวลานานพอสมควร กว่าที่อ๋องเย่จะตอบกลับมาคำหนึ่งว่า “อืม” หลังจากนั้นก็หายตัวไปจากด้านหน้าของหลานเยาเยา และไปปรากฏตัวอยู่บนเก้าอี้ภายในห้อง ยกแก้วชาขึ้นจิบหนึ่งคำ“เข้ามาสิ!”ว้าว!เป็นอะไรที่เห็นได้ยากยิ่ง!ตอนนี้หลานเยาเยารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากก่อนหน้าที่สัมผัสได้ถึงความรู้สึก ที่มุ่งจะสังหารอย่างรุนแรง85
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อ๋องเย่เอง ก็เลิกล้มความคิดที่จะฆ่านางเช่นกันเพิ่งพบกันครั้งแรก คงไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองหรอกนะ?หรือว่าเขาเป็นพวกกระหายเลือด เห็นใครก็อยากจะฆ่า?ดูเหมือนว่าที่นี่ ไม่เหมาะที่จะอยู่นานๆ เมื่อได้มุกเย่หมิงแล้วก็ควรไปทันทีอ๋องเย่ท่านนี้ ดูช่างอันตรายนักเมื่อหลานเยาเ
