ยาตัดสินใจได้เข่นนี้แล้ว จึงเดินเข้าไปด้วยท่าทีที่สงบ เมื่อไปถึงเบื้องหน้าของอ๋องเย่ ก็วางกระเป๋าพยาบาลลงบนโต๊ะ หลังจากนั้นจึงลบรหัสลายนิ้วมือของตนเองทิ้ง และใส่รหัสลายนิ้วมือของอ๋องเย่เข้าไปแทน“อ๋องเย่ โปรดนำนิ้วมือของท่านวางลงด้านบนนี้ด้วย!”หลานเยาเยาชี้ไปตรงจุดที่ใช้บันทึกรหัส เห็นอ๋องเย่จ้องมองกระเป๋าพยาบาลตาเขม๋ง สายตาเหมือนสงสัยอะไรบางอย่างในที่สุดก็วางนิ้วชี้ลง“ติ๊ง บันทึกลายนิ้วมือสำเร็จแล้ว!”หลานเยาเยายิ้มมุมปากเล็กน้อย และพูดอย่างยินดีว่า“ท่านอ๋อง เสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้มีแต่ท่านที่ใช้งานมันได้” หลังจากนั้นนางก็ยืนรอมุกเย่หมิงจากอ๋องเย่ แล้วนางก็จะไปแต่ว่า……อ๋องเย่มัวแต่ง่วนอยู่กับกระเป๋าพยาบาล จนลืมเรื่องมุกเย่หมิงไปซะสนิท86
ไม่นานหลานเยาเยาก็อดรนทนไม่ไหว จึงคิดที่จะส่งเสียงเตือนในตอนนั้นเอง!“ฉึบ……”มีมีดเล่มหนึ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา พุ่งไปที่หน้าของนางอย่างรวดเร็ว หลานเยาเยาหรี่ตาลงเล็กน้อย เอี้ยวตัวหลบและใช้มือปัดอาวุธทิ้ง แล้วนางจึงซัดเข็มเงินกลับไปตามทางที่อาวุธลอยมาได้ยินเพียงเสียงฮัดฮัด หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกหลานเยาเยาดึงอาวุธที่ปักอยู่ที่เสาหินออกมา แล้วรีบเดินมาหาอ๋องเย่: “ท่านอ๋อง มีนักฆ่า รีบหนีเร็ว”“อืม!”เย่แจ๋หยิ่งหยิบกระเป๋าพยาบาล และลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน ทำราวกับว่าไม่เห็นเหตุการณ์ที่มีอาวุธพุ่งเข้ามาหลังจากนั้นก็เดินไป“อ๋องเย่ คือว่า……”อ๋องเย่ซ
