ึ่งเดินไปถึงประตูแล้ว หยุดเดินและหันกลับมามองนางด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดด้วยริมฝีปากบางๆของเขาว่า : “มีเรื่องอะไร?”เอ่อ……87
ยังจะถามอีกว่ามีเรื่องอะไร?ก็มุกเย่หมิงไงล่ะ ยังไมีได้มอบมุกเย่หมิงให้นางไม่รู้หรือ?ในใจของหลานเยาเยากำลังกัดฟันด้วยความโมโห แต่ต้องแสร้งทำทีท่าไร้เดียงสา แล้วหันไปพูดเตือนแบบยิ้มๆ“มุกเย่หมิงของข้าล่ะ?”“อยู่ที่จวน!” พอพูดจบ เขาก็เดินไปจวนอ๋องเย่?หมายความว่านางจะต้องตามอ๋องเย่เข้าจวน เพื่อไปเอามุกเย่หมิงอย่างนั้นหรือ?ถึงตอนนี้ก็รู้แล้วว่า ถ้าอยากได้มุกเย่หมิง มีทางเดียวคือนางต้องตามอ๋องเย่เข้าจวนโดยไม่มีข้อแม้เพื่อมุกเย่หมิงแล้ว ต่อให้ต้องบุกเข้าถํ้าเสือก็ยอม อ๋องเย่ผู้คนเคารพนับถือถูกยกย่องให้เป็นถึงเทพเจ้าแห่งสงคราม คงไม่ฆ่าคนปิดปากเพื่อมุกเย่หมิงเม็ดเดียวหรอกกระมัง?ดังนั้นหลานเยาเยาจึงกัดฟันตามเขาไปเพิ่งก้าวออกจากประตูร้านประมูลเสินตู ก็เห็นอ๋องเย่ขึ้นนั่งอยู่บนรถม้าที่สวยงามเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งคนขับบรถม้าก็กำลังลงแส้เพื่อบังคับม้าออกไปเห็นดังนั้น!88
หลานเยาเยารีบวิ่งด้วยความเร็วสูงไปยังรถม้าที่กำลังจะออก และกระโดดขึ้นไปนั่งข้างๆคนขับรถม้าคนขับรถม้าหนุ่มหันไปมองนางอย่างระแวดระวัง มือข้างหนึ่งกุมบังเหียนส่วนมืออีกข้างลูบกริชที่เหน็บอยู่ที่เอว“พี่ชาย ข้าจะไปเอามุกเย่หมิงที่จวนอ๋องเย่ ขอติดรถไปด้วยนะ ท่านอ๋องของท่านก็อนุญาตแล้ว”เป็นเพราะอ๋องเย่ไม่ชอบพูดมาก อีกท
