้วว่าผลต้องเป็นแบบนี้หลานเฉินมู๋ลำเอียงเป็นที่สุด ทั้งๆ ที่เดาออกว่าที่เธอถูกบีบบังคับให้โดดลงผามีส่วนเกี่ยวข้องกับนิ่งซื่อและหลานชิวหยุน แต่ก็ไม่พูดอะไรเป็นแบบนี้ก็ดี!เมื่อเธอตอบโต้กลับ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับอะไรแต่ จุดประสงค์ของเธอก็ประสบความสำเร็จแล้ว ลบล้างความเข้าใจผิดเกี่ยวเรื่องหนีตามผู้ชายไป และไม่ให้นิ่งซื่อหลานชิวหยุนกดขี่ข่มเหงมิเช่นนั้น……34
หลานเฉินมู๋คงไม่ให้เธอกลับห้องง่ายๆ อาจจะปิดบังไว้ในห้องร้าง หรือลงโทษให้ขุกเข่าที่ห้องโถงนานหลายวัน แม้กระทั่งทำโทษโดยวิธีโบราณเป็นไปได้ถ้าถึงเวลานั้น ถ้าหากเป็นเจ้าของร่าง ก็คงถูกคนพวกนั้นเล่นงานจนตาย！หลานเยาเยาเดินซวนเซออกจากพวกเขา ฝืนความเจ็บปวดเดินจากไปด้วยตนเองมุ่งตรงไปยังลานเล็กๆ ของเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่ได้เงยหน้ามององค์ชายรัชทายาทแม้แต่นิดองค์ชายรัชทายาทที่ถูกมองข้าม มองตามหลังหลานเยาเยาที่จากไป หรี่ดวงตาเล็กน้อย ดวงตาเคร่งขรึมเปล่งประกาย……——ณ ลานเทียนหลานลานเทียนหลานเป็นลานที่เล็กที่สุดในจวนแม่ทัพ ถึงแม้ว่าลานแห่งนี้จะเป็นที่พักของคุณหนู แต่ทุกคนในจวนก็รู้ มูลค่าของลานหลังนี้ไม่ต่างอะไรไปจากลานของคนชั้นตํ่าเหมือนที่เธอคิดไว้ หมอคงไม่มา อาหารเย็นก็คงไม่มี แต่มีเงาของคนหลายคนทำตัวลับๆ ล่อๆ ซ่อนอยู่ด้านนอกลานเทียนหลานในห้องนอนหลานเยาเยาพันบาดแผลใหม่อีกครั้ง และฉีดกลูโคสให้ตัวเอง เวลานี้เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ในมือถือผลไม้ป่าไม
