่กี่ลูก “กรุ๊บๆๆ” กัดกินแต่!35
เมื่อเห็นคนนั้นชัดเจน หลานเยาเยาตะลึงเล็กน้อย ดวงตาเพ่งแล้วเพ่งอีกทันทีคนคนนั้นสวมใส่ชุดอำพราง ชัดเจนว่าไม่ใช่องครักษ์ของจวน เวลานี้ถูกเธอเห็นเข้าก็ไม่ตื่นตระหนก เขากลับตบฝุ่นบนร่างโดยแบบไม่ใส่ใจ“เจ้าเป็นใคร？” หลานเยาเบาหรี่ตาถามใครจะไปรู้……คนนั้นเงียบไม่พูด และเอาแผ่นรูปวาดจากอ้อมแขนของเขา มองเธอและมองแผ่นรูปวาดซํ้าแล้วซํ้าเล่า จากนั้นพูดขึ้นอย่างดูถูก:“ตัวจริงขี้เหร่กว่าในรูปเยอะเลย เหมือนลิงจริงๆ”หลานเยาเยายกมุมปากลิงบ้านเจ้าสิ！เมื่อกี้ตอนตักนํ้าล้างร่างกายก็ได้ส่องกระจกแล้วนะ ประการแรกเธอไม่เสียโฉม ประการที่สองที่ดูไม่เหมือนนิ่งซื่อที่ส่อเสียดเยือกเย็นก็แค่ ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ผิวหยาบกร้าน ซีดไม่มีสีแค่นั้นเหมือนลิงตรงไหน?“เจ้าพูดจาให้มันดีๆ ข้ารับรองจะไม่ตีเจ้าให้ตาย พูด จะปล้นหรือข่มขืน？ฆ่าคนหรือแค่เอาของ?”เจ้าของร่าง (ร่างของเจ้าของเดิม) มีบุคลิกอ่อนแอขี้ขลาด ไม่แม้แต่จะก้าวออกจากประตู36
นอกเสียจากอยู่ในจวนให้คนอื่นรังแก？อยู่ข้างนอกจะขัดใจคนอื่นได้อย่างไร?แล้วก็!เธอเพิ่งมาแผ่นดินใหญ่ไร้รากฐานนี่วันเดียว เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ใครไม่พอใจ！“จุ๊ๆ เจ้าลิงน้อยนี่หนึ่งไม่มีสมบัติสองไม่มีสีสัน ข้าปล้นอะไร? แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ข้ายังไม่ฆ่าเจ้า ไปล่ะ”พูดจบ คนชุดดำก็หันไปรอบๆ หลังจากหันหลังกลับ ใบหน้าเจ็บปวดป่นปี้ทันทีมือหนึ่งคลุมตาซ้ายขยี้เบ
