าๆซี๊ด……ลงมือโหดเหี้ยม！เขากำลังตั้งใจจะบินหนีไป ก็ถูกหยุดโดยหลานเยาเยาที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างด้านหลังเขา“ช้าก่อน”หลานเยาเยาเห็นคนชุดดำหยุด จึงพูดขึ้นว่า: “จะเป็นสุภาพบุรุษก็เป็นให้สมฐานะหน่อย อย่าลืมจัดกระเบื้องที่เจ้าทำยุ่งนี่ให้ดี ไม่เช่นนั้น……” เจ้าเจอดีแน่เธอจับโยนๆ ผลไม้ป่าในมือ แล้วเสียงปิดหน้าต่างก็ดัง “ปั้ง”ผลสุดท้าย！37
หลังจากที่เธอนอนบนเตียงไม่นาน ก็ได้ยินเสียงของกระเบื้องที่กำลังเคลื่อนไหวบนหลังคา พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เชื่องอย่างที่คาดไว้หลานเยาเยาไม่คิดมากอะไร แล้วหลับลึกไปวันรุ่งขึ้น อากาศมืดครึ้ม เหมือนฝนจะตกหนัก ท้องฟ้ากำลังจะสว่าง ก็มีฝนตกโปรยปรายหลานเยาเยาที่นอนอยู่บนเตียงอย่างกึ่งหลับกึ่งตื่น รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงมาหน้าเธอเป็นหยดๆเธอลืมตาทันที เห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เธอกัดฟันอย่างบ้าคลั่งกระเบื้องบนหลังคากระจัดกระจาย เม็ดฝนโปรยปราย เล็ดลอดลงมาช่องเล็กใหญ่เหล่านั้น ท่วมพื้นดินไหลเป็นธารแล้ว ที่เตียงมีมุ้งปกคลุมอยู่ เวลานี้นํ้าฝนที่ซึมก็หยดลงบนเตียง……“บรรพบุรุษเจ้าเถอะ อย่าให้ฉันรู้นะว่าเจ้าคือใคร ไม่เช่นนั้นเจอเจ้ากี่ครั้งก็จะทำให้เจ้าร้องไห้ทุกครั้งไป”หลานเยาเยาลุกจากเตียงทันที นั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง นั่นคือที่เดียวที่ไม่มีนํ้าฝนรั่วในบ้านทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ขวดหลายขวดถูกนำออกจากระบบ เทของเหลวทั้งหมดที่อยู่ในขวดรอบ ๆ เก
