ช่ไหม? เจ้าหนีไปกับชายผู้หนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมกลายเป็นแบบนี้? ใครก็ได้เร็วเข้า！ไปตามหมอมา เร็วเข้า”31
นิ่งซื่อพูดคำว่าหนีตามสองคำนี้เสียงดังฟังชัด จากนั้นก็เดินมาตรงหน้าหลานเยาเยาอย่างรวดเร็ว ดูรอบตัวมีแต่บาดแผล ใบหน้าที่ซีดเซียว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงหลานเยาเยาหลบมือของนิ่งซื่อที่จะจับแขนของเธอทันทีอย่างไม่วางใจ ทันใดนั้นดวงตาก็เย็นชาอีกครั้งนิ่งซื่อคนนี้ ทั้งๆ ที่เห็นว่าบนแขนของเธอได้รับบาดเจ็บหลายจุด และยังคงมีเลือดซึมออกอยู่ ยังเล็งที่จะจับแขนของเธอ จุดประสงค์นี้……หลานเยาเยาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง พูดเบาๆ ：“เห้อ！ก็ไม่รู้ว่าต้นหอมงั่งต้นไหนสั่งการให้องครักษ์ที่อายุสั้นสองคนนั้นมาบังคับให้ข้าโดดผา แต่ก็ตกไม่ตาย เจ้าว่าข้าควรจะโกรธหรือไม่? ข้าเลยต้องหอบบาดแผลปีนขึ้นมาจากใต้หน้าผา”ขณะนี้คนที่ถูกหลานเยาเยาเปรียบเหมือนต้นหอมกำลังกำหมัดแน่น เล็บแทบเจาะที่เนื้อแล้วนิ่งซื่อขมวดคิ้วเธอรู้เลยทันทีว่าองครักษ์สองคนนั้นคือคนลูกสาวที่รักของเธอส่งไป แต่คิดไม่ถึงว่าหลานเยาเยาจะกล้าด่าคนโกรธเคืองในใจ กำลังจะพูด ถูกชายวัยกลางคนถามขึ้นอย่างเสียงดุขัดจังหวะเสียก่อน“โดดผา？องครักษ์ล่ะ？”พอเห็นหลานเยาเยาหลานเฉินมู๋แม่ทัพหลวงก็แสดงสีหน้าเย็นชาตลอดในที่สุดก็ถามขึ้น……
32
