ไม่รู้ว่านานแค่ไหน แสงยามเย็นของดวงอาทิตย์หายไปแล้ว แสงอันสว่างไสวของดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงหลายเยาเยาเก็บเข็มเงิน ถอนหายใจยาว“สำเร็จแล้ว！”เงยหน้าขึ้นเหลือบเห็นการแสดงออกที่เย็นชาของชายคนนั้นอย่างประหลาดมุมปากยกขึ้นทันที โน้มตัวเข้าหาเขา “อย่าศรัทธาพี่ชาย พี่ชายเป็นเพียงแค่ตำนาน”“……”หลานเยาเยาลุกขึ้นมองไปรอบด้าน จากนั้นไปตรวจสอบระบบ ยังไม่มีการแจ้งเตือนเสร็จสิ้นภารกิจ ดูเหมือนว่ายังไม่ผ่านช่วงวิกฤตและแล้วก็เอายาพิษที่มีหนึ่งเดียวในระบบออกมา โปรยผงยาที่ต้นไม้ใหญ่และข้างหลุมฝังศพของเสี่ยวจู๋แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวงู แมลง หนู มด ในตอนกลางคืน ไม่ต้องกังวลว่าสัตว์ป่ากินเนื้อพวกนั้นโจมตีพวกเขาแล้ว เพราะฉะนั้น กลางคืนเธอมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำก็คือต้องดูแลชายผู้นั้นให้ดี ป้องกันไม่ให้เขาไข้ขึ้นแต่……19
อาจเพราะเสียเลือดมากเกินไป ก่อนหน้านี้ฝืนร่างกายตลอด ตอนนี้พอปล่อยวางก็เริ่มรู้สึกสะลึมสะลือแล้วเธอพิงหลุมศพของจู๋ แล้วหลับไปโดยไม่รู้ตัวไม่รู้ว่านานเท่าไหร่หลังจากที่หลานเยาเยาได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้ง และยังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดเป็นพักๆ ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็ถูกแสงจ้าส่องเข้าใส่……เธอต้องการยกมือบังแสงแดด แต่พบว่ามือหนักมาก เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกัดเธออยู่เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี ลุกขึ้นนั่ง และรีบจับผู้ร้ายที่กัดบาดแผลของเธอ“อ๊าก——”“อ๊าก——”รู้สึกมีอะไรดำๆ ตรงหน้า มีนกสีดำไม่กี่ตัวกางปีกแล้วบินหน
