ีไปแล้ว และมือก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เป็นขนๆทำให้หลานเยาเยาเย็นสันหลังทันที หัวใจตกไปที่ตาตุ่ม แต่เธอก็ไม่กล้าปล่อยมือ แต่ดันกดอย่างแน่นเมื่อสายตาเธอปรับแสงได้แล้ว ถึงจะเห็นชัดว่าสิ่งที่จับอยู่คืออะไรอีแร้ง？!“เฮ้อ……”20
ยังดีที่เป็นแค่อีแร้ง ไม่ใช้สัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ ไม่งั้นคงจบเห่แล้ว“อ๊าก——”“อ๊าก——”อีแร้งหลายตัวบินว่อนอยู่บนท้องฟ้า ดูเหมือนจะส่งสัญญาณถึงเพื่อน เสียงที่แหบแห้ง เยือกเย็นและน่ากลัวดูแผลที่ถูกฉีกออก เลือดไหลไม่หยุด หลานเยาเยาหักคออีแร้งทันที โยนมันทิ้งไป ทำให้อีแร้งที่บินว่อนอยู่เหนือฟ้าตกใจและบินหนีไปนึกถึงอีแร้งพวกนั้นที่กัดกินเนื้อเธอในขณะที่หลับ สั่นอย่างช่วยไม่ได้โชคดีที่เธอไม่ได้ถูกมัดอยู่ ไม่เช่นนั้น……หลานเยาเยาเหมือนนึกอะไรออก รีบเงยหน้ามองไปยังชายที่ถูกมัดติดกับต้นไม้ใหญ่ พบว่าชายกำลังมองเธออย่างเย้ยหยันอดไม่ได้ที่จะเบะปากผ้าที่ผูกบนตัวเขาไม่ได้ถูกแตะต้องแต่อย่างใด เลือดก็ไม่ได้ซึมออกจากผ้า บนต้นไม้ใหญ่ที่เขาพิง มีอีแร้งที่โหดร้ายหลายตัวกำลังจ้องมองเขาอยู่ แต่ก็ลังเลไม่กล้าบินถลาโถมเข้าไป ราวกับว่าบินเข้าไปก็จะตายยังไงอย่างงั้นยุคสมัยนี้ ยังมีอีแร้งแบ่งแยกเพศเหรอ?หรือว่า เขามีรัศมีที่แข็งแกร่งเกินไป แรงข่มขู่เขาน่ากลัวเกินไป?21
และแล้ว！ลุกขึ้นเดินไปที่ด้านหน้าเขา เพิกเฉยต่อสายตาอันตรายของเขา วางมือทาบบนหน้าผากเขาโดยตรง“ไม่มีไข้ ผ่านช่วงวิกฤตแล้ว”ทันใด
